«Αιτήθημεν αδείας ολιγολέπτου διαλείμματος προκειμένου να προμηθευθώμεν ύδωρ και καφέ και να κάνομε και χρήσιν τουαλετών. Παραμείναμε σταθμευθέντες έμπροσθεν του καταστήματος... μέχρις ότου παρασκευασθούν οι καφέδες και κάνομε άπαντες εκ περιτροπής την χρήσιν της τουαλέτας... Κάποιοι εκ των συμπολιτών μας, ασκούντες το επάγγελμα του δημοσιογράφου, έκριναν ότι το να πίνη κάποιος καφέ είναι κατακριτέο και -προφανώς- το να υπακούη εις τας σωματικάς αυτού ανάγκας είναι παράνομο και ανήθικο. Απεικόνισαν ημάς, λοιπόν, άνευ αδείας εκ μέρους ημών, προσβάλλοντες βαναύσως την έκφανσιν της προσωπικότητος ημών».
Τετάρτη 10 Ιουνίου 2009
τι ψηφιζουν οι γυναικες.
πως λεγεται αυτο το εργαλειο που μοιαζει με ψαλιδι και χρησιμοποιουν οι γυναικες για να δινουν σχημα στις βλεφαριδες τους? δεν την ξερω αυτη τη λεξη.
αν αντι για πλαστικο στις εσωτερικες ακρες του ειχε ξυραφια ή λεπιδες, δεν θα μπορουσαμε να το χρησιμοποιουμε για περιτομες?
πως λεγεται στα ελληνικα αυτο το εργαλειο?
γιατι να ξεχνω παντα την οδοντοβουρτσα μεσα στο ντουζ και επειδη νομιζω πως την εχω ξεχασει καπου ή απηχθη κατα λαθος αναγκαζομαι να παρω καινουργια?
εχω ηδη μαζεψει 4 καινουργιες. μετριας σκληροτητας παντοτε για να καθαριζονται τα δοντακια αλλα να μη χαλαμε και τον σμαλτο που τα κανει λαμπερα σα καλοβαμμενα με ασπρο βερνικι νυχακια ποδιων υπερμαυρισμενης σοκολατι γκομενας.
καβληνυχτα.
Τρίτη 9 Ιουνίου 2009
τι συνεβει τωρα.
γενικοτερα στο ιντερνετ και στην επαφη με ανθρωπους μεσω αυτου μαθαινεις οτι αυτοι που γουσταρες να δεις σε φεστιβαλ δεν θα ερθουν τελικα, και μαθαινεις οτι ερχονται αλλοι που γουσταρεις απιστευτα και δεν ειχες παρει πρεφα. ειχα φερει τους δυο δισκους τους στην επιφανεια εργασιας για να τους ακουω συνεχως τις τελευταιες τρεις εβδομαδες. στο γιουτιουμπ εβλεπα δυο φορες τη μερα τα βιντεο τους. θαυμαζω. δεν το ηξερα οτι ερχονται στο ελλαντα. και το εμαθα μια μερα πιο νωρις. αυτο πως λεγεται? αμοιρη μοιρα, κακοτυχια ή σκατοσυμπτώσεις ?ειμαι μαλακας γιατι εκανα ανινστολ το εμ-εσ-εν να μη μπαινω και να εχω περισοτερο χρονο για τον εαυτο μου, και να συγκεντρωνομαι περισσοτερο και να μη χαζολογαω. μετα ενας φιλος μου ειπε το meebo που ειναι σα το εμ-ες-εν αλλα σε μπροουζερ. ειναι κακο πραμα το εμ-ες-εν. μαθαινεις τα νεα και τα νεα σε βγαζουν απο τον δικο σου ιδανικο και καλοφτιαγμενο κοσμο. τον κομμενο και ραμμενο στα μετρα σου.
και εχεις εσυ να κανεις μιλιμετρε με αντλιοστασια και μαλακιες και οτοκαντ και τα αρχιδια μας κουνιουνται. και κανει και μια πουτανα ζεστη. το κλιματιστικο σε κανει να κρυωνεις.. παω να παρω μια μπιρα.
η μυθολογια της μυθολογιας μας.
σε εκεινο το δειπνο, η συζητηση ξεκινησε απο τα αρχαιοελληνικα ονοματα των συνδετημονων.
τα ονοματα σα λεξεις σπιθες, αναψαν τη φωτια της συζητησης. σπιθες που ηρθαν απο το παρελθον.
για το ενα τριτο της διαρκειας του δειπνου, οι 4 απο τους 6 μιλουσαν για μυθολογια, και οι αλλοι δυο που ακουγαν, ακουγαν τοσο προσεκτικα οσο προσεκτικα μπορει να καταλαβει καποιος που δεν ξερει καλα ελληνικα.
διαπιστωσα οτι οι γνωσεις μου για την αρχαιοελληνικη μυθολογια ειναι βασικοτατες. σχολικου επιπεδου.
ρε μανα γιατι μου εδινες να διαβασω ολους τους ηλιθιους αμερικανοθρεμμενους, γιατι επεμενες στη συγχρονη λογοτεχνεια και απλα προσπερασες τη μυθολογια ετσι αβασιμα? θεωρησες οτι την εκανα στο σχολειο??? παιρνω την μανα μου τηλεφωνο, η απαντηση ειναι ακριβως αυτη: "σου ειχα παρει βιβλια, τα διαβασες, αισωπο και εικονογραφημενα, αλλα κανατε στο σχολειο νομιζω." ισως η μνημη μου να μη με βοηθα. να ειχα διαβασει και να τα ξεχασα. αν ειχα διαβασει καλα θα τα θυμομουν ομως. ειμαι σιγουρος. η οσα ειχα διαβασει στο σχολειο. αρχιδια καναμε στο σχολειο, δικιες μας μυθολογιες φκιαναμε. γιαυτο βγηκαμε ολοι καθυστερημενα. και μετα οι φιλολογοι στο γυμνασιο επεμεναν στη σχολη του 30, δεν ξερω γιατι δεν μας μιλησαν ποτε για μυθολογια? οδυσσεια καναμε. ιλιαδα ποτε. η δικια μου η φουρνια ηταν στους ατυχους ολων των εποχων που δεν καναμε ποτε ηλιαδα. ΠΟΤΕ. γαμω το σπιτι τους, ενας δεν μπορουσε να αναρωτηθει γιατι τα παιδια αυτα δεν κανουν? στα παπαρια μας εμεις τοτε, νοιωθαμε τυχεροι που την σκαπουλαραμε. δεν θυμαμε καν αν μας εδωσαν το βιβλιο να διαβασει μονος οποιος ηθελε.
Ποτε ελληνικη μυθολογια. να την χεσω την οδυσσεια και τα αρχαια που η μαλακισμενη η φιλολογος επεμενε να μαθουμε το ειμι και τους αοριστους και παπαριες. σκατα.
μπορει επισης εγω να ημουν τεμπελης και να μη διαβασα οσο επρεπε γιατι με ενδιεφεραν αλλα πραματα.
με ενα γρηγορο σερτς στο γκουγκλ βρισκω ολα τα βιβλια που μου ελεγε η μανα μου. αυτα που ειχαμε ολοι. που εκαναν 2.5 χιλιαρικα τοτε...
δεν ξερω αν θεωρω την μυθολογια, μυθολογια κυριολεκτικα. παπαρολογια των αρχαιων δηλαδη. η ιστορια με μια ανταυγεια ψεματος στη εννοια της. ισως δεν διαβασα τοσο αφου τη θεωρουσα ανουσια, και ειχα αλλα αναγνωσματα. ξερω ομως οτι η μυθολογια ειναι κατι που θα επρεπε να εχουμε ολοι εξαντλησει. να τα ειχαμε διαβασει τα παντα ολα. να μη ειχαμε κενα. ενταξει μην ειμαι και υπερβολικος, να ειχαμε διαβασει αρκετα. η μυθολογια τελικα ειναι σα τα εμβολια. τα κανεις μικρος και εισαι καλυμμενος. κας μη νομιζεις οτι εχουν σημαντικη δραση. κανουν τεραστιο καλο στον οργανισμο σου. σα τη μυθολογια στο μυαλο σου.
Τετάρτη 3 Ιουνίου 2009
προχτες το βραδυ ειχε ενα διαολεμενο αερα που χτυπαγε ανελεητα το καφενειο που παμε συνηθως. αν ολο το βραδυ ασχολεισαι με υδροδυναμικη και σωληνωσεις και αντλιες και μαλακιες , το μονο που θες αργοτερα ειναι να πας για μπιρες. μανιασμενα.
δεν ειχα φαει ντινερ καθω εφαγα λιγο αργουτσικα μεσημεριανο, και αποφασισα να παρω μια κρεπα απο το κρεπατζιδικο εκει κοντα, εξειδικευετε στα βρωμικα χοντρογκ, αλλα και οι κρεπες του μπορει να ειναι καλες. μια φορα ειχα φαει μονο , μια με σοκολατα. καποιος απο την παρεα που πηρε , βλεποντας τον να την τρωει λαιμαργα, τον ρωτησα τι λεει το κρεπονι και μου ειπε οτι ειναι η χειροτερη κρεπα που εχει φαει ποτε.
αυτη η απαντηση μου κεντρισε την περιεργεια να δοκιμασω. ποσο σκατα δηλαδη μπορει να ειναι? ισως αυτη η λιγδα και βρωμα της κρεπας του να τον καβλωνε και να ετρωγε ακομα πιο γρηγορα θελοντας να φτασει τον οισοφαγο του σε οργασμο. αυτο με εκανε να σηκωθω και να παρω μια. η γκομενα που εφτιαχνε της κρεπες, με λαδωμενο τιγκα το μαλλι και ξενερωμενη που την σηκωσα και της ζητησα να μου φτιαξει μια, εκανε το καλυτερο της. μπορω να πω οτι δεν ηταν τοσο ασχημα οσο φανταστηκα. τιποτα δεν ειναι τελικα τοσο ασχημο οσο ακουγεται. Ή οσο φαινεται. εστω και αν εισαι ακομα βουτηγμενος μεσα στα σκατα. τα σκατα εχουν την ιδια μυρωδια. δεν μυριζουν ροδονερο παντως. σου φαινεται οτι μυριζουν ετσι ομορφα. ισως να ειναι μπουκωμενη η μυτη σου. ισως να μου μυριζει ωραια το αφτερ-σεϊβ μου αλλα η δυσωδια ειναι εκει. τα σκατα ειναι σκατα απλα εγω δεν θελω να τα αντιληφθω.
τι ειναι πιο δυνατο? η μποχα του σκατου γυρω σου ή η μυρωδια του ερωτα μεσα σου και γυρω σου?
ολη μερα ακουγα τους χορορς. δεν ξερω αν μου γαμησαν η μου εφτιαξαν την ψυχολογια, ξερω οτι δεν ειδα κανενα εφιαλτη οση ωρα κοιμομουν, και ξερω πως μιαμιση ωρα στο καφενειο σκεφτομουν μονο αυτους. Και δεν μπορω ακομα να κατασταλαξω αν ο φροντμαν μου αρεσει ή όχι. Γενικα μπορω να αποφασισω με σιγουρια ότι ειμαι αναποφασιστος.
να και ενα σαϊτ που το λατρευω. απιστευτη η ιδεα του, και τα σαντουιτσακια του ειναι απλα μια καψουρεμενη λιγουρα που δεν θα μπορουσα ποτε να αποποιηθω. το να σκαναρεις τα σαντουιτς που τρως δεν ειναι απλα μια συνηθεια. ειναι η αποδειξη οτι τα καλα πραγματα πρεπει να μοιραζονται.
δεν ειχα φαει ντινερ καθω εφαγα λιγο αργουτσικα μεσημεριανο, και αποφασισα να παρω μια κρεπα απο το κρεπατζιδικο εκει κοντα, εξειδικευετε στα βρωμικα χοντρογκ, αλλα και οι κρεπες του μπορει να ειναι καλες. μια φορα ειχα φαει μονο , μια με σοκολατα. καποιος απο την παρεα που πηρε , βλεποντας τον να την τρωει λαιμαργα, τον ρωτησα τι λεει το κρεπονι και μου ειπε οτι ειναι η χειροτερη κρεπα που εχει φαει ποτε.
αυτη η απαντηση μου κεντρισε την περιεργεια να δοκιμασω. ποσο σκατα δηλαδη μπορει να ειναι? ισως αυτη η λιγδα και βρωμα της κρεπας του να τον καβλωνε και να ετρωγε ακομα πιο γρηγορα θελοντας να φτασει τον οισοφαγο του σε οργασμο. αυτο με εκανε να σηκωθω και να παρω μια. η γκομενα που εφτιαχνε της κρεπες, με λαδωμενο τιγκα το μαλλι και ξενερωμενη που την σηκωσα και της ζητησα να μου φτιαξει μια, εκανε το καλυτερο της. μπορω να πω οτι δεν ηταν τοσο ασχημα οσο φανταστηκα. τιποτα δεν ειναι τελικα τοσο ασχημο οσο ακουγεται. Ή οσο φαινεται. εστω και αν εισαι ακομα βουτηγμενος μεσα στα σκατα. τα σκατα εχουν την ιδια μυρωδια. δεν μυριζουν ροδονερο παντως. σου φαινεται οτι μυριζουν ετσι ομορφα. ισως να ειναι μπουκωμενη η μυτη σου. ισως να μου μυριζει ωραια το αφτερ-σεϊβ μου αλλα η δυσωδια ειναι εκει. τα σκατα ειναι σκατα απλα εγω δεν θελω να τα αντιληφθω.
τι ειναι πιο δυνατο? η μποχα του σκατου γυρω σου ή η μυρωδια του ερωτα μεσα σου και γυρω σου?
ολη μερα ακουγα τους χορορς. δεν ξερω αν μου γαμησαν η μου εφτιαξαν την ψυχολογια, ξερω οτι δεν ειδα κανενα εφιαλτη οση ωρα κοιμομουν, και ξερω πως μιαμιση ωρα στο καφενειο σκεφτομουν μονο αυτους. Και δεν μπορω ακομα να κατασταλαξω αν ο φροντμαν μου αρεσει ή όχι. Γενικα μπορω να αποφασισω με σιγουρια ότι ειμαι αναποφασιστος.
να και ενα σαϊτ που το λατρευω. απιστευτη η ιδεα του, και τα σαντουιτσακια του ειναι απλα μια καψουρεμενη λιγουρα που δεν θα μπορουσα ποτε να αποποιηθω. το να σκαναρεις τα σαντουιτς που τρως δεν ειναι απλα μια συνηθεια. ειναι η αποδειξη οτι τα καλα πραγματα πρεπει να μοιραζονται.
Δευτέρα 1 Ιουνίου 2009
λειπω
λειπω πολυ καιρο απο δω μεσα. αυτη η δημιουργικη καταστροφη ειναι που σου δινει τη ζωη για το μελλον. καποιος ειχε γραψει σε ενα τοιχο ενος σπιτιου φιλου, πως μεσα απο την απολυτη καταστροφη γεννιεται ενα φεγγοβολο αστερι. δεν το πιστευα. δεν ξερω αν δεν το πιστευω ακομα. δεν ξερω αν πιστευω την αληθεια. δεν ξερω αν αυτω που ζω ειναι αληθεια. ειναι παντως μαλακια να εισαι βουτηγμενος μεχρι το κοκκαλο στα σκατα, και τα σκατα να σου μυριζουν σα ροδονερο.
παπαρια μεντολες.
δεν γινεται, μερικες φορες πρεπει να οργανωνεις καποια πραγματα καλυτερα.
πρεπει να εισαι αποφασιστικος, εγκαιρος και προνοητικος αν θες καποια πραγματα να πετυχαινουν.
καλες οι σερενατες στο λιμανι και οι καφεδες και οι ρακες και τα ντελιβερι στο σπιτι, η πουτανα η ζωη ομως δεν σε αφηνει σε χλωρο κλαρι οταν μερικες επιθυμιες σου αρχισουν να τριβουν το λυχναρι του μυαλου σου. τα ξεχνας αυτα ολα και μπαινει μεσα σου ο διαολος ολακερος, σε κανει να εχεις μονιμο λοξυγγα και να θες να κατουρας καθε 5 λεπτα. και ολα αυτα γιατι οταν η επιθυμια σου χτυπησει το κοκκινο και δεν κρατιεσαι πλεον μακρια απο το στοχο σου, τοτε αν δεν εισαι τα 3 παραπανω επιθετα που ειπαμε, παιρνεις απλα τον πουλο και ηρεμεις παρεα με τις τυψεις και τις ενοχες σου.
Αν εισαι μπορεις απλα να συνεχισεις να ελπιζεις, μεχρι παλι να παρεις τον πουλο γιατι είναι ηδη αργα.
Μεχρι που καποια στιγμη βρισκεσαι προ εκπληξεων, ειτε δυσαρεστων ειτε ευχαριστων. Παραμενουν όμως εκπληξεις και πολλες φορες δεν σε αφηνουν να ξερεις πώς να αντιδρασεις.
Η πουτανα η ζωη είναι τοσο μυστηρια.
εκει ερχεται η δημιουργικη καταστροφη, εκει που το περιμενες να ερθει. ησουν ετοιμος, και δεν ηξερες πως να αντιδρασεις. ή μαλλον ηξερες πολυ καλα οτι αυτη η καταστροφη θα ειναι δημιουργικη, γιαυτο αραξες και την υποδεχθηκες με ανοιχτες αγκαλες και ανοιχτα ποδια.
ειναι γαματο να εμποδιζεις τον εαυτο σου απο αυτα που θελει. ειναι το απογειο της πειθαρχειας. οταν δεν εισαι ομως πειθαρχημενος και εμποδιζεις τον εαυτο σου απο αυτα που θελει ή εισαι εντελως τελειως καθυστερημενος μαλακας, ή εισαι ερωτευμενος μαλακας.
Τετάρτη 27 Μαΐου 2009
γαμω το σπιτι τους, δεν θελω να αξιολογω ουτε να αξιολογουμαι. και σημερα ενω ο προφεσορας μας ειχε πρηξει τα παπαρια για την μεγαλη μελετη που εχουμε να παραδωσουμε στο τελος του εξαμηνου, μας φυλαγε και ενα δωρακι. ενα ερωτηματολογιο. τι ερωτηματολογιο? αξιολογησης. ναι λοιπον η αξιολογηση , εφαρμοστηκε. τουλαχιστον στο πολυτεχνειο απο σημερα συμπληρωνουμε τα σκατοερωτηματικοφυλλαδα τους. μας βαζουν να το συμπληρωσουμε, ο καθηγητης απαιτει εθελοντη -τσιρακι να τα μαζεψει να τα σφραγισει και να τα παει στην γραμματεια, και οταν του λεμε να αραξει και αυτος οση ωρα συμπληρωνουμε για να ειναι παρων ωστε να γινει και συζητηση πανω στο θεμα, σηκωνεται και φευγει. αντε γαμησου, αν εσεις δεν δινεις ουτε ενα πουτσο για την αξιολογηση γιατι μας σκοτιζεις εμας τα παπαρια ρε μαν? αν δεν συμφωνεις με την αξιολογηση γιατι τα μοιραζεις στο μαθημα σου ? ειναι προαιρετικα το ξερω, αλλα δεν χρειαζεται να κανεις ουδε μια νυξη στο θεμα. αστο να παει στο διαολο αν δεν συμφωνεις. και ενω συμφωνεις τοτε γιατι δεν καθεσαι να το συζητησουμε να μας πεισεις γιατι πρεπει να γινει η γαμιολα η αξιολογηση? μπορει να βιαζονταν ο ανθρωπος να ειχε κατι να κανει, οκ. αλλα το θεμα ειναι η γενικοτερη σταση του καθηγηταριου απεναντι στο θεμα.
βγαινω απο το αμφιθεατρο και στη γωνια ειναι κατι τυπισσες της πανσπουδαστικης και μοιραζουν προκηρυξεις. παιρνω μια και την διαβαζω.
αντιγραφω δυο πραγματακια που μαρεσαν.
"Βέβαια, το περιεχόμενο της ...«ακαδημαϊκότητας» στον καπιταλισμό δεν προσδιορίζεται από τις ανάγκες του λαού, αλλά από τα συμφέροντα της τάξης που έχει την εξουσία. Αυτή η τάξη, η αστική, είναι που ...χρωματίζει, που δίνει περιεχόμενο στις «ακαδημαϊκές» αξίες. Γι" αυτό και η επίκληση, σήμερα, εννοιών, όπως «ποιότητα» ή «ακαδημαϊκά κριτήρια», χρησιμοποιούνται μόνο για να δημιουργούν αυταπάτες στο λαό. Στην πραγματικότητα, όπως και να τη βαφτίσουν, η αξιολόγησή τους είναι εργαλείο πιο στενής σύνδεσης της εκπαίδευσης με τις ανάγκες του κεφαλαίου."
"Αυτή η τάξη, η αστική, είναι που ...χρωματίζει, που δίνει περιεχόμενο στις «ακαδημαϊκές» αξίες. Γι" αυτό και η επίκληση, σήμερα, εννοιών, όπως «ποιότητα» ή «ακαδημαϊκά κριτήρια», χρησιμοποιούνται μόνο για να δημιουργούν αυταπάτες στο λαό. Στην πραγματικότητα, όπως και να τη βαφτίσουν, η αξιολόγησή τους είναι εργαλείο πιο στενής σύνδεσης της εκπαίδευσης με τις ανάγκες του κεφαλαίου."
Η ΜΑΛΑΚΙΑ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΤΟ ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΑ ΡΕ ΓΑΜΩΤΟ.
βγαινω απο το αμφιθεατρο και στη γωνια ειναι κατι τυπισσες της πανσπουδαστικης και μοιραζουν προκηρυξεις. παιρνω μια και την διαβαζω.
αντιγραφω δυο πραγματακια που μαρεσαν.
"Βέβαια, το περιεχόμενο της ...«ακαδημαϊκότητας» στον καπιταλισμό δεν προσδιορίζεται από τις ανάγκες του λαού, αλλά από τα συμφέροντα της τάξης που έχει την εξουσία. Αυτή η τάξη, η αστική, είναι που ...χρωματίζει, που δίνει περιεχόμενο στις «ακαδημαϊκές» αξίες. Γι" αυτό και η επίκληση, σήμερα, εννοιών, όπως «ποιότητα» ή «ακαδημαϊκά κριτήρια», χρησιμοποιούνται μόνο για να δημιουργούν αυταπάτες στο λαό. Στην πραγματικότητα, όπως και να τη βαφτίσουν, η αξιολόγησή τους είναι εργαλείο πιο στενής σύνδεσης της εκπαίδευσης με τις ανάγκες του κεφαλαίου."
"Αυτή η τάξη, η αστική, είναι που ...χρωματίζει, που δίνει περιεχόμενο στις «ακαδημαϊκές» αξίες. Γι" αυτό και η επίκληση, σήμερα, εννοιών, όπως «ποιότητα» ή «ακαδημαϊκά κριτήρια», χρησιμοποιούνται μόνο για να δημιουργούν αυταπάτες στο λαό. Στην πραγματικότητα, όπως και να τη βαφτίσουν, η αξιολόγησή τους είναι εργαλείο πιο στενής σύνδεσης της εκπαίδευσης με τις ανάγκες του κεφαλαίου."
Η ΜΑΛΑΚΙΑ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΤΟ ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΑ ΡΕ ΓΑΜΩΤΟ.
socialism ou barbarie
Σε λίγες μέρες συμπληρώνονται 6 μήνες από το Δεκέμβρη της γενιάς μας. Βάρκιζα τέλος, γράφει σε ένα τοίχο κάτω από την πολυκατοικία μου. Όμως, τις μέρες που καιγόταν η Αθήνα, κάποιοι συνέχιζαν τη δουλειά τους, σαν να μην τρέχει τίποτα. Κάποιοι άλλοι βρήκαν επιτέλους εκείνη την αφορμή που τόσα χρόνια έψαχναν και χύθηκαν στους δρόμους. Κάποιοι άλλοι αναθάρρησαν, όμως έπειτα θρονιάστηκαν πάλι στη σιγουριά και στη θαλπωρή του καναπέ τους. Κάποιοι αποφάσισαν να τραβήξουν δρόμους σκοτεινούς, όπως από καιρό τώρα ήθελαν. Και κάποιοι, υποτίθεται μέσα στα πράγματα, αδυνατούσαν να καταλάβουν και να εξηγήσουν αυτά που γίνονταν, μα κυρίως αυτά που μπορούσαν ακόμη να έλθουν και δεν είχαν έλθει.
Σήμερα…σχεδόν 6 μήνες μετά…όλοι αυτοί οι κάποιοι βαδίζουν σε άλλους ρυθμούς…οι οργισμένοι 15χρονοι είναι αλλού…οι οργισμένοι νέοι επίσης…αυτοί που ήταν πάντα αλλού, εξακολουθούν να βρίσκονται εκεί…και αυτοί που κάπου αλλού βρέθηκαν τις σκοτεινές μέρες του Δεκέμβρη, τώρα σκάβουν δέντρα, πίνουν μπύρες, αράζουν σε παραλίες, βρίσκουν πάλι λίγο χρόνο να δουλέψουν και να ερωτευτούν…
6 μήνες μετά το Δεκέμβρη, παραμονές εκλογών, ένα ερώτημα έχει στηθεί στη σκηνή του πολιτικού θιάσου που μας κυβερνά χρόνια τώρα: σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα; Στα λόγια της Λούξεμπουργκ και στα κείμενα του Καστοριάδη, περιστρέφεται ο πολιτικός θίασος και παίζει με νοήματα που αδυνατεί από πάντα να καταλάβει, όπως αδυνατεί εδώ και 6 μήνες να καταλάβει τα πιο βαθιά και πιο ρηχά αίτια του Δεκέμβρη μας.
Αφοριστικά δημιουργούνται εξισώσεις, γράφονται κείμενα, μάλλον από ανθρώπους που στις βιβλιοθήκες προσπερνούσαν τον Καστοριάδη, όπως ο θίασος της αρχαίας τραγωδίας προσπερνούσε το μίασμα.
Το δίλημμα του Καστοριάδη ξεπερνά ΠΑΣΟΚ και ΝΔ και το εκκρεμές Καραμανλής – Παπανδρέου. Το δίλημμα του Καστοριάδη ξεπερνά εποχές και χρόνους, τοποθεσίες και έθνη, άτομα και κοινωνίες, δίπολα και λοιπές διχοτομήσεις. Ο σοσιαλισμός, για τον Καστοριάδη, είναι ο Δεκέμβρης του 2008 να διαρκεί για πάντα, κάθε μέρα και κάθε ώρα, σε κάθε άτομο, με κάθε τρόπο. Να μην εξαντλείται άσκοπα σε χρονικούς ή τοπικούς περιορισμούς, ταξικές ή εθνικές διαφορές, σε βίαιες ή «έξυπνες» μορφές αντίδρασης. Κάθε μέρα να ξυπνάς με την αίσθηση της επανάστασης, προσωπικής, ατομικής, κοινωνικής και πανανθρώπινης. Επανάσταση στο κρεβάτι και στην κουζίνα, στη δουλειά και τη διασκέδαση, στις συναναστροφές και στις εξορίες. Ο σοσιαλισμός δεν μπορεί να περιχαρακώνεται, δεν μπορεί να εξαντλείται, δεν μπορεί να μένει σταθερός και άπραγος.
Και η βαρβαρότητα είναι ο εφησυχασμός, η καθησυχασμός, η άβουλη πραότητα, η αντίδραση που μένει σκλαβωμένη στον καναπέ (ενώ υπάρχει), ο φόβος και η καταπράυνσή του με δόσεις κατανάλωσης και εξάρτησης από τις φωνές των ειδικών, η υποταγή στο άλογο ή το παράλογο και τέλος η γενικευμένη υποταγή σε «αυτό που δεν μπορώ να κάνω τίποτα, για να αλλάξω και να αποφύγω».
6 μήνες μετά το Δεκέμβρη, στις καθημερινές μας συναναστροφές έχει επανέλθει η ειρήνη και η τάξη που οι πολλοί μας επιβάλλουν να έχουμε. Τα ανήσυχα πνεύματα και μυαλά σιωπούν και πνίγονται στη γενικευμένη βαρβαρότητα που επιδιώκουν και πετυχαίνουν οι πολλοί. Δεν είναι βάρβαροι ούτε αυτοί που μας κυβερνούν, ούτε αυτοί που θέλουν να μας κυβερνήσουν. Βάρβαροι είναι όσοι περιορίζουν τους πολύχρωμους ορίζοντές τους στη μπάλα και τα μπουζούκια, το Lacoste και την L. Vitton, το δίλημμα Κολωνάκι ή Εξάρχεια, τα γρήγορα αυτοκίνητα και τις γκόμενες με τις κοντές φουστίτσες. Που την περιορίζουν σε αυτά και μόνο αυτά και δεν θέλουν ή δεν μπορούν να δουν το πολύχρωμο που ξετυλίγεται πέρα από τα κλειστά πλαίσια.
Βάρβαροι όμως πάνω από όλους εμείς…που 6 μήνες μετά, πίνουμε μπύρες και ερωτευόμαστε, σαν να είναι αυτό μόνο που μας έμεινε πια στη ζωή, αφού πετύχαμε πλέον να παρασταθούμε στην εξέγερση που θα αναφέρουμε με δέος και στόμφο στα εγγόνια μας. Και τελικά…περιμένοντας να φύγουν οι βάρβαροι…διαπιστώνουμε ότι δεν υπάρχουν καθόλου…ότι είναι μία λύση…είναι ο φόβος ότι θα έρθουν ενώ είναι ήδη εδώ…είναι η ταυτόχρονη ηρεμία που προσδίδει η εναπόθεση των σημαντικών σε άλλους…η αποποίηση του χρέους μας απέναντι στους εαυτούς μας και την κοινωνία μας…η δικαιολογία ότι δεν μπορούμε, διότι δεν μπορούμε…
απο το arxediamedia
Σήμερα…σχεδόν 6 μήνες μετά…όλοι αυτοί οι κάποιοι βαδίζουν σε άλλους ρυθμούς…οι οργισμένοι 15χρονοι είναι αλλού…οι οργισμένοι νέοι επίσης…αυτοί που ήταν πάντα αλλού, εξακολουθούν να βρίσκονται εκεί…και αυτοί που κάπου αλλού βρέθηκαν τις σκοτεινές μέρες του Δεκέμβρη, τώρα σκάβουν δέντρα, πίνουν μπύρες, αράζουν σε παραλίες, βρίσκουν πάλι λίγο χρόνο να δουλέψουν και να ερωτευτούν…
6 μήνες μετά το Δεκέμβρη, παραμονές εκλογών, ένα ερώτημα έχει στηθεί στη σκηνή του πολιτικού θιάσου που μας κυβερνά χρόνια τώρα: σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα; Στα λόγια της Λούξεμπουργκ και στα κείμενα του Καστοριάδη, περιστρέφεται ο πολιτικός θίασος και παίζει με νοήματα που αδυνατεί από πάντα να καταλάβει, όπως αδυνατεί εδώ και 6 μήνες να καταλάβει τα πιο βαθιά και πιο ρηχά αίτια του Δεκέμβρη μας.
Αφοριστικά δημιουργούνται εξισώσεις, γράφονται κείμενα, μάλλον από ανθρώπους που στις βιβλιοθήκες προσπερνούσαν τον Καστοριάδη, όπως ο θίασος της αρχαίας τραγωδίας προσπερνούσε το μίασμα.
Το δίλημμα του Καστοριάδη ξεπερνά ΠΑΣΟΚ και ΝΔ και το εκκρεμές Καραμανλής – Παπανδρέου. Το δίλημμα του Καστοριάδη ξεπερνά εποχές και χρόνους, τοποθεσίες και έθνη, άτομα και κοινωνίες, δίπολα και λοιπές διχοτομήσεις. Ο σοσιαλισμός, για τον Καστοριάδη, είναι ο Δεκέμβρης του 2008 να διαρκεί για πάντα, κάθε μέρα και κάθε ώρα, σε κάθε άτομο, με κάθε τρόπο. Να μην εξαντλείται άσκοπα σε χρονικούς ή τοπικούς περιορισμούς, ταξικές ή εθνικές διαφορές, σε βίαιες ή «έξυπνες» μορφές αντίδρασης. Κάθε μέρα να ξυπνάς με την αίσθηση της επανάστασης, προσωπικής, ατομικής, κοινωνικής και πανανθρώπινης. Επανάσταση στο κρεβάτι και στην κουζίνα, στη δουλειά και τη διασκέδαση, στις συναναστροφές και στις εξορίες. Ο σοσιαλισμός δεν μπορεί να περιχαρακώνεται, δεν μπορεί να εξαντλείται, δεν μπορεί να μένει σταθερός και άπραγος.
Και η βαρβαρότητα είναι ο εφησυχασμός, η καθησυχασμός, η άβουλη πραότητα, η αντίδραση που μένει σκλαβωμένη στον καναπέ (ενώ υπάρχει), ο φόβος και η καταπράυνσή του με δόσεις κατανάλωσης και εξάρτησης από τις φωνές των ειδικών, η υποταγή στο άλογο ή το παράλογο και τέλος η γενικευμένη υποταγή σε «αυτό που δεν μπορώ να κάνω τίποτα, για να αλλάξω και να αποφύγω».
6 μήνες μετά το Δεκέμβρη, στις καθημερινές μας συναναστροφές έχει επανέλθει η ειρήνη και η τάξη που οι πολλοί μας επιβάλλουν να έχουμε. Τα ανήσυχα πνεύματα και μυαλά σιωπούν και πνίγονται στη γενικευμένη βαρβαρότητα που επιδιώκουν και πετυχαίνουν οι πολλοί. Δεν είναι βάρβαροι ούτε αυτοί που μας κυβερνούν, ούτε αυτοί που θέλουν να μας κυβερνήσουν. Βάρβαροι είναι όσοι περιορίζουν τους πολύχρωμους ορίζοντές τους στη μπάλα και τα μπουζούκια, το Lacoste και την L. Vitton, το δίλημμα Κολωνάκι ή Εξάρχεια, τα γρήγορα αυτοκίνητα και τις γκόμενες με τις κοντές φουστίτσες. Που την περιορίζουν σε αυτά και μόνο αυτά και δεν θέλουν ή δεν μπορούν να δουν το πολύχρωμο που ξετυλίγεται πέρα από τα κλειστά πλαίσια.
Βάρβαροι όμως πάνω από όλους εμείς…που 6 μήνες μετά, πίνουμε μπύρες και ερωτευόμαστε, σαν να είναι αυτό μόνο που μας έμεινε πια στη ζωή, αφού πετύχαμε πλέον να παρασταθούμε στην εξέγερση που θα αναφέρουμε με δέος και στόμφο στα εγγόνια μας. Και τελικά…περιμένοντας να φύγουν οι βάρβαροι…διαπιστώνουμε ότι δεν υπάρχουν καθόλου…ότι είναι μία λύση…είναι ο φόβος ότι θα έρθουν ενώ είναι ήδη εδώ…είναι η ταυτόχρονη ηρεμία που προσδίδει η εναπόθεση των σημαντικών σε άλλους…η αποποίηση του χρέους μας απέναντι στους εαυτούς μας και την κοινωνία μας…η δικαιολογία ότι δεν μπορούμε, διότι δεν μπορούμε…
απο το arxediamedia
Δευτέρα 25 Μαΐου 2009
ρε μαλακες θα πεθανει.
οταν το κρατος σε κυνηγαει και θελει να σε σκοτωσει, βρισκει πολλους τροπους. ειναι πολυ δυσκολο να ξεφυγεις απο τα αρπακτικα του, τα μαυρα φιδια, τα γκρι πουλια, τα πανεξυπνα λαγωνικα. πολλοι τους λενε γουρουνια , εγω που δεν εχω καλες σχεσεις με τα ζωα απλα τους λεω φλομπες ξεκουμπωτους. ενας ανθρωπος ταλαιπωρημενος απο το κρατος και τις πουστιες της ασφαλειας, τωρα βρισκετε σε ασχημη κατασταση και ειναι στο νοσοκομειο κανοντας απεργεια πεινας. με δικες, συνεχεις φυλακισεις και ενα σκηνοθετημενο ατυχημα αυτοκινηστικο ατυχημα που ευτυχως απετυχε, η ασφαλεια θελει τον Ν.Κ. νεκρο. Ο Ν. που στοχοποιηθηκε οπως πολλοι αλλοι, συνεχιζει την απεργια , ενω απο τις προηγουμενες μερες που ζουσε χωρις φαγητο και νερο. ολα τα μιντια το εχουν βουλωσει, μονο αυτοι εδω εγραψαν για το περιστατικο. δεν ειναι σωστο να το βουλωνεις. και η δολοφονια εμμεση ή αμεση ειναι παντα δολοφονια.
συνεχης ενημερωση για τον Ν.Κ. εδω.
συνεχης ενημερωση για τον Ν.Κ. εδω.
Μετά τα πογκρόμ στον καταυλισμό των Αφγανών στο λιμάνι της Πάτρας, τις μαζικές απελάσεις, τις δολοφονίες μεταναστών στο αλλοδαπών της Π. Ράλλη, τις επιχειρήσεις-σκουπα και τους ξυλοδαρμούς στο κέντρο της Αθήνας και τη Θεσσαλονίκης, τους βασανισμούς και τις απελάσεις στα σύνορα, το ελληνικό κράτος αποφασίζει να δείξει και στα Χανιά τα άγρια σχέδιά του.
πατα επανω στο κειμενο για να το διαβασεις ολοκληρο.
Πέμπτη 21 Μαΐου 2009
εφιαλτης.
επεσα για υπνο πριν απο καμια ωρα, ειχα πιει μονο ενα γαλα, και μολις κοιμηθηκα αρχισα μεσα στο σκοταδι, με ανοιχτα ματια να βλεπω πρασινα σκουληκια σε μαυρο φοντο. γυρνουσαν το ενα γυρω απο το αλλο, ηταν τρια-τεσσερα και ξαφνικα ειδα μια παραλια και αριθμους,σα αυτους του χρηματηστηριου γαμω το σπιτι τους, την παραλια την θυμηθηκα, ηταν αυτη. πηγαιναμε με τους προσκοπους εκει απο τα λυκοπουλα... καπου εκει ηρθε μια φιλη μου που εχω να την δω καιρο, αρχισε να τρεχει σα ανεμοκυκλοποδαρη γαζελα στις αναερες ρουγες , διπλα στη παραλια ολα αυτα, ναι!! ειχαμε κανονισει μηνες πριν να βρεθουμε ,τωρα τυχαια περναει απο διπλα μου τρεχοντας και δεν μπορω ουτε να τη ρωτησω τι κανει. ασφοδελοι και συγγενεις, μαζεμενοι στο οικοπεδο των πρωτων, και μια υψικαμινος στη μεση να θελει να τους πλακωσει ολους. τα σκουληκια ηταν ομως ακομα εκει, μαζι μου στη παραλια, στο μπανιερο μου μεσα, σε μια τσεπη εβγαιναν απο την τρυπα που εχει για να φευγουν τα νερα. δεν ηθελα να τα πιασω. στη θαλασσα μπροστα μου, εβλεπα την αδριατικη, σε αυτη τη παραλια ειχε παει να πνιγει ενας φιλος πριν χρονια και τον εβλεπα πιο περα να κυλιεται μονος στις αμμους. κοιτουσα τον οριζοντα και σκεφτομουν οτι ενας ανθρωπος υψους 1.70 μ. απο την επιφανεια της θαλασσας βλεπει περιπου περι τα 4 μιλια. αρα εγω εικοσι ποντους ψηλοτερος θα μπορουσα να δω πιο μακρια. γαμιολα μυωπια, δεν ηξερα αν φοραω φακους επαφης. δεν θυμαμαι αν εβλεπτα θολα , θυμαμαι οτι ακουγα καποιον να φωναζει σα ηχώ: "αϊ αμ δε γουέϊ". μου θυμιζε ρομπερτ παουελ, απο τον ιησου απο τη ναζαρετ, η θαλασσα ειχε ιδιο χρωμα με τα ματια του. αρχισα να περπαταω στην αμμο, η φιλη μου ειχε εξαφανιστει, πηγαινα προς την καντινα που θυμομουν να υπαρχει. απο χρόνια. φαινονταν μικροσκοπικη στον οριζοντα. αραγε αυτο για τα 4-5 μιλια λες να ισχυει και για τη στερια? η γη ειναι καμπυλογραμμη. πω ρε πουστη που παω και μπλεκω. και τα σκουληκια ακομα εκει. εχω και μια μιξα, που νοιωθω να ειναι σα σκουληκι μεσα στο ρινικο μου συστημα και αηδηιαζω ακομα πιοτερο. σκεφτομαι οτι ακομα δεν εχω διαβασει τις τελευταιες 20 σελιδες απο το "ανασταση" του τολστοϊ, τι απαραδεκτος ειμαι που ξεκιναω καινουργια βιβλια χωρις να τελειωσω καλα καλα τα παλια. μαλακια που δεν το εχω εκει γιατι θα μπορουσα να αραξω να το διαβασω στην καντινα. με μπιρα. πω ρε φιλε. περπαταω πιο γρηγορα και σα απο θαυμα φτανω. ΠΑΜΕ ΚΑΛΑ? στην καντινα , στις πρασινες και ασπρες πλαστικες καρεκλες του γυφτου, καθονται ανταρτες του εαμ και στρατιωτες του δημοκρατικου στρατου με τις χλαινες τους, οι μεν με τα δικωχα οι δε με τα κρανη. εισαστε καλα ρε μαλακες? νοιωθετε? βγαλτε τις χλαινες και τις τρυπιες μποτες και πηγαινετε για μπανιο. θα εχουν ψειρες σκεφτομαι, ας τους αποφυγω. δεν με προσεχει κανεις. λες και δεν υπαρχω. ψαχνω καρεκλα. δεν υπαρχει. δεν εχω ουτε λεφτα ουτε το βιβλιο μαζι μου. τι ανεκδιηγητα ηλιθιος που ειμαι. να ο συνταγματαρχης δαβακης. στη πολυκατοικια που μενουν οι γονεις μου, στον αποπανω οροφο μενει η εγγονη του. αυτος δεν πεθανε το 43? τι δουλεια εχει εδω με τους εμφυλιους? θα παω να του μιλησω. πολλες φορες εμποδιζομαι απο καταστασεις, συγκυριες ή ανθρώπους, τις περισσοτερες φορες ομως εμποδιζομαι απο τον ιδιο μου τον εαυτο. ξυπναω ιδρωμενος, πινω σπραϊτ και ανοιγω το λαπτοπ στο κρεβατι. το δερμα μου βρωμαει αντιηλιακο. το πρωτο βιντεο που βλεπω ειναι αυτο. καλο ξημερωμα.
Τετάρτη 20 Μαΐου 2009
23+24|05
σημερα εκει που περίμενα το λεωφορειο στη σταση, ειδα μια αφισα ωραια, απο αυτες που δεν βλεπεις και πολυ συχνα στη κρητη. καλαισθητη αφισουλα, Très chic, très hip, très sexy. γενικοτερα τετοια ωραια σκηνικα δεν γινονται συχνα στα χανιά γιαυτο και το βαζω εδω. δεν γουσταρω που ειναι μερα μουσικης και μαλακιες, λες και η μουσικη ειναι σα τους γερους στα καπη και στους οικους ευγηριας που τους θυμομαστε καθε πασχα-χριστουγεννα. τελος παντων, ελπιζω στη πινακοθηκη να εχει πολυ καλα ερ-κοντίσιονς γιατι θα βγαλουμε τη μπεμπελη αν δεν εχει γερο κλιματισμο. το σαϊτ της ομαδας που την διοργανωνει ειναι αυτο. περισσοτερες πληροφοριες εχει εκει. καλη φαση μου ακουγετε. πολυ καλη φαση για την ακριβεια.
Τρίτη 19 Μαΐου 2009
καρλ σιφάκις
ποιος ειναι ο καρλ σιφακις? πολυ ελληνικο ακουγετε το ονομα, το επωνυμο ειδικα. την εχω αυτη την απορια εδω και μερικες βδομαδες. δεν μπορω να βρω ουτε ενα στοιχειο για αυτον το τυπο. καρλ σιφακις. μυστηριος. σα το θεμα των βιβλιων του. εχει γραψει την εγκυκλοπαιδεια της μαφιας στην αμερικη, την εγκυκλοπαιδεια των δολοφονιων στην αμερικη, την εγκυκλοπαιδεια του τζογου στην αμερικη, την εγκυκλοπαιδεια των αμερικανικων φυλακων!!! τι θεος ειναι αυτος!!! ειναι ελληνας? ξερετε? ενδεικτικα:
- The Big Book of Hoaxes: True Tales of the Greatest Lies Ever Told!…
- The Mafia Encyclopedia
- Hoaxes and Scams: A Compendium of Deceptions, Ruses and Swindles
- American Eccentrics
- The Encyclopedia of American Crime
- Mobspeak: The Dictionary of Crime Terms
- Encyclopedia of Assassinations (Facts on File Library of World History)
- Frauds, Deceptions, and Swindles
- Encyclopedia of Gambling
- Three Men on Third and Other Wacky Events from the World of Sports
- Strange Crimes and Criminals
- Crimes and the Rich and Famous
- The Dictionary of Historic Nicknames
Carl Sifakis
...
Sifakis, the freelance author of 'The Encyclopedia of American Crime', does not endorse conspiracy theories nor the view that such murders invariably change the course of history."- Book News
"A crime reporter and author of numerous books and articles on crime, Sifakis (The Mafia Encyclopedia, LJ 4/1/99) has updated the 1991 edition of his reference book on assassinations.Sifakis states that the 400 assassinations listed in this encyclopedic work are limited selections of 'the most notorious acts of their kind.' In alphabetical order, he provides the names of the prominent leaders and politicians targeted, indicating whether he or she was the victim of an assassination, an attempted assassination, or an alleged attempt.In his coverage of political figures, Sifakis defines the term broadly to include not only rulers and politicians but also people targeted by the old KGB, the South African police during apartheid, or other armed forces.Raiv Gandhi and Yitzhak Rabir, are among the prominent assassination victims included since Sifakis's last edition.Sifakis provides resources for further reading, and a helpful appendix lists assassinations by country.
...
Carl Sifakis is a crime reporter and freelance writer.Formerly with UPI and The Buffalo Evening News, he is the author of numerous books and articles, including The Encyclopedia of American Crime, The Encyclopedia of Gambling, Hoaxes and Scams and The Mafia Encyclopedia.
σε όλο το ιντερνετ τηρειται σιγη ασυρματου για το προσωπο του. δεν μπορω να βρω τιποτα. τι σκατα? να και τι λεει το αμαζον. ελπιζω καποια στιγμη να μπορεσω να μαθω περισσοτερα για αυτη τη προσωπικοτητα.
λαρς σε ειδα και λαχταρς
το σαββατοκυριακο, προβληθηκε στις καννες η καινουργια αυτη ταινια. (το τρειλερ της ειναι αυτο εδω πανω αν δεν τοπιασες.) στη ταινια αποτι διαβασα πεφτει πουτσα και ξυλο αναμεσα σε Willem Dafoe και Charlotte Gainsbourg, οι ηθοποιοι πινουν αιμα και συμβαινουν διαφορα κουλα που εκαναν τα ευαισθητα στομαχακια των θεατων να ανακατευθουν. στις καννες εφαγε απειρο κραξιμο. η ολη φαση στις καννες μου θυμίζει το γουάτ τζάστ χάπεντ. με ρομπερτ ντε νιρο αντι για λαρς φον τριερ. τελικα οι ζωη ειναι εμπνευσμενη απο τις ταινιες.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
Αναρτήσεις
