Έκτακτα περιστατικά

Aπό το παράθυρο θαύμαζε το φαλλικό σχήμα της υψικαμίνου παίζοντας αβρά στο πιάνο τη Βαρκαρόλλα. Κάποια στιγμή του πέρασε απο το μυαλό πως η επιχειρηματικότητα είναι η νέα λαϊκότητα. Είναι η ευκαιρία των νέων ανθρώπων, κατά της ανεργίας, του εύκολου βολέματος στο δημόσιο. Δεν ζητάμε αναδιανομή του πλούτου, κάνουμε όμως αναδιανομή της παραγωγής. Αυτή είναι η ελπίδα προόδου μας! - Mόλις είχε υποστεί ένα ελαφρύ λοβοτομικό επεισόδιο.

La Révolution surréaliste

πυρετώδεις εφιάλτες

Ξύπνησα πολύ ιδρωμένος από τον ήχο των μεγαφώνων που έπαιζαν το τραγούδι του πρωϊνού ξυπνήματος. Κοιμόμουν τόσο βαθιά που ο εθνικός ύμνος δεν κατάφερε να με ξυπνήσει στις 06.30. Ευτυχώς που δουλεύω αργά και υπάρχει το πρωϊνό τραγουδάκι για να ξυπνούν τα πιτσιρίκια για να πάνε σχολείο. Για ακόμη μια φορά στον ύπνο μου είχα ξαναζήσει τις στιγμές απο τότε που είχε γίνει η ομόνοια ταχρίρ, που το ραδιομέγαρο της αγίας παρασκευής ήταν καμμένο, που λεηλατούσαμε τα υπουργεία, που τα αδέρφια μας οι φαντάροι αντί για καλλίμαχο είχαν κάνει ταγκιές στα ερπυστριοφόρα με ροζ μπογιές -σκηνές απο τότε- λίγο πριν πατήσουμε τα τριάντα και μπορούσαμε να μείνουμε ξύπνιοι τρείς μέρες σερί.

Άφησα το αμάξι σε ένα πάρκινγκ στην Σόλωνος, κατηφόρισα την Ομήρου και στην πλατεία είδα να τοποθετούν ένα πελώριο άγαλμα με γυαλιά. πλησίασα να δω καλύτερα ποιος είναι γιατί μου φαίνονταν πολύ γνωστή φυσιογνωμία αλλά το πρόσωπο ήταν κακοφτιαγμένο και δεν μπορούσα να θυμηθώ. Ρώτησα έναν εργάτη ποιόν αναπαριστά το πελώριο άγαλμα και μου απάντησε πως είναι ενός δημοσιογράφου, αλλοδαπός ο εργάτης δεν ήξερε όνομα. Προσπαθησα να τον ξαναρωτήσω αλλά εκείνη την στιγμής ένας πάνοπλος αστυνομικός με τράβηξε απο τον χώρο των εργασιών αφού πρώτα με διέταξε να απομακρυνθώ γιατί εμποδίζω και μου συνέστησε να μη συνδιαλέγομαι με αλλοδαπούς εργάτες. Έτσι, ρωτάω τον αστυνομικό γιατί έβγαλαν το άγαλμα του Κολοκοτρώνη και μου απάντησε λες και ήμουν εξωγήϊνος: "Τον αποκαθηλώνουμε γιατί ήταν ομοφυλόφιλος κύριε". Η απορία μου για το νέο αυτό άγαλμα λύθηκε όταν προχώρησα λίγα μέτρα και παρατήρησα την γυαλιστερή πλάκα πάνω σε μια παλέττα να γράφει:

I. K. ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗΣ - ΔΟΞΑ ΚΑΙ ΤΙΜΗ ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΧΑΘΗΚΑΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ.

Τι να τους πεις τώρα;

Σκέψου πως ο Χαρδαβέλλας και ο Σόμπολος,
αλληλοαποκαλούνται συνάδελφοι.

πηγή

Je lutte des classes

Μετά το κύμα αυτοκτονίων στην France Telecom θα είχαν οι Γάλλοι εργαζόμενοι αποφασίσει το ίδιο με τους Ιταλούς συναδέλφους τους στο ιστορικό εργοστάσιο Mirafiori της Fiat στο Τορίνο εαν τους είχε τεθεί το ίδιο δίλλημα από την εργοδοσία? το δίπολο: δουλειά ή πείνα, έχει άμεση σχέση με το μεταμοντέρνο φετίχ των αφεντικών, την δουλειά μέχρι τον τάφο. Το σύγχρονο μάνατζμεντ έχει φέρει τους εργαζόμενους στο σημείο να εκμεταλλεύονται οι ίδιοι τον εαυτό τους. Κόλαση για 469 ψήφους. Και μετά απορώ γιατί οι συμφοιτητές μου δεν ψηφίζουν κατάληψη.

τρία παπαγαλάκια δεν φέρνουν την άνοιξη

Τρία παπαγαλάκια κάθονταν στο Σόμπολου το αχούρι,
τόνα τηράει την ΓΑΔΑ και τ' άλλο παίζει πόκερ στο ίντερνετ,
το τρίτο το καλύτερο αγκομαχάει και λέει:
ΑΛΗΤΕΣ ΡΟΥΦΙΑΝΟΙ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ.

καιρός για κουβέντα

εκεί που συναντιέται το queer με τον νετσάγιεφ και ο παζολίνι με τους καταστασιακούς,
βρίσκεται σε εξέλιξη μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση. κλικ

Ώρα για ύπνο

Κάθε βράδι πριν πάω στο κρεβάτι για ύπνο, πλένω τα δόντια μου, βάζω ένα ποτήρι παγωμένο νερό, ανάβω το πορτατίφ στο κομοδίνο με το δεξί χέρι, αφήνω το ποτήρι με το νερό στο κομοδίνο, βγάζω τα γυαλιά μου και τα αφήνω δίπλα μου, μετά βγάζω παντελόνι - κάλτσες - μπλούζα με αυτή την σειρά, πετώντας τα διαδοχικά σε μια καρέκλα δίπλα στην ντουλάπα, παίρνω το ποτήρι με το παγωμένο νερό στο αριστερό χέρι, ανοίγω το δέυτερο συρτάρι απο το μπλέ κομοδίνο τραβάω ένα χαρτί από μέσα, κλείνω το συρτάρι, στην συνέχεια πίνω το νερό καθώς τα δόντια μου πονάνε απο το κρύο νερό, αφήνω πάλι το ποτήρι στο μπλέ κομοδίνο άδειο και ιδρωμένο απο το παγωμένο νερό, ξαναφοράω τα γυαλιά μου και ξεκινάω να διαβάζω το χαρτί που κρατάω το δεξί μου χέρι:


"Οι επαναστάσεις δεν είναι παιδιάστικα παιχνίδια ούτε φλυαρίες ακαδημαϊκών, όπου μοναχά οι ματαιοδοξίες αλληλοεξοντώνονται, ούτε αγώνας φιλολογικός όπου το μόνο που χύνεται είναι μελάνι. Η επανάσταση είναι πόλεμος κι όποιος λέει πόλεμος εννοεί καταστροφή ανθρώπων και πραγμάτων. Είναι αναμφίβολα θλιβερό για τον άνθρωπο, που ακόμα δεν ανακάλυψε ένα πιο ειρηνικό μέσο προόδου, όμως ως τις μέρες μας η ιστορία δεν προχωρά ούτε βήμα χωρίς να βαφτιστεί στο αίμα. Μιχαήλ Μπακούνιν"

Ξανανοίγω το δέυτερο συρτάρι του μπλέ κομοδίνου με το αριστερό χέρι τοποθετώ το χαρτί εκεί που ανήκει, κλείνω το συρτάρι, βγάζω τα γυαλιά μου αφήνοντας τα δίπλα στο ποτήρι, κλείνω το φως, ξαπλώνω, αγκαλιάζω σφιχτά το μαξιλάρι, σκουπίζω πάνω του κάποια δάκρυα, το αγκαλιάζω ακόμα πιο σφιχτά και προσπαθώ να κοιμηθώ.

Ζα-μπουνιές

Σήμερα γύρισε ένας φίλος μου απο την Αγγλία που είχε πάει για τα κλισέ μεταπτυχιακά που κοστίζουν δύο-τρία χωράφια στο χωρίο και πήγα να τον υποδεχτώ σε ένα καφέ.
Αυτός, αριστερός απο μαθητής κιόλας, έντονα πολιτικοποιημένος στο πανεπιστήμιο αλλα ποτέ ενταγμένος κάπου, στην Αγγλία αναμείχθηκε με διάφορα κινηματικά της μητρόπολης του Λονδίνου και απέκτησε μια διαφορετική, πιό επιστημονική αντιμετώπιση του επαναστατικού κομμουνισμού. Πιό politically correct χωρίς να ξεχνάει πως η εξέγερση σημαίνει πόλεμος. "Και δηλαδή πως θα φωνάξω -σκατά στο κράτος- με politically correct ύφος", τον ρώτησα κυνικά. Πίνωντας μια μικρή γουλιά απο τον φραπέ του μου εξήγησε πως οι τζέντλεμεν δεν λένε, " Σκατά στο κράτος. ", οι τζέντλεμεν λένε, " Σκατά στο κράτος, παρακαλώ. " .

Λίστα για ψώνια.

Τα μεγάλα ψυγεία, γεμίζουν δύσκολα, θέλουν πολλά λεφτά για να κάνεις να φαίνονται μισογεμάτα και όχι μισοάδεια. Αντίθετως, τα μικρά ψυγεία, γεμιζουν σχετικά πιο έυκολα και με πολύ λιγότερα χρήματα καλλιεργώντας έτσι την ψευδαίσθηση πως είναι γεμάτα. Μια μπανάνα π.χ. μόνη σε ένα τεράστιο ψυγείο φαντάζει το μόνο πτώμα σε ένα νεκροτομέιο. Μια μπανάνα σε ένα μικρό ψυγείο, μοιάζει πως περιμένει παρεά, λες και είναι διακοπές κάνοντας ηλιοθεραπεία κάτω απο το φωτάκι του ψυγείου. Αφου λοιπόν δεν έχω λεφτά να το γεμίσω το ψυγείο μου, πάω να πάρω μια σκάλα να την βάλω εκει μέσα για να ανεβοκατεβαίνει ο Μπαρμπα-Στάθης απο την κατάψυξη να βλέπει αν είναι καλά η μπανάνα.

ο αληθινός big brother

Το google με το live search αρχίζει να σου διαβάζει την σκέψη. Σου διαβάζει κυριολεκτικά την σκέψη. Πόσο τρομακτικό ρε φίλε.

Γκούγκλ Γκούγκλ Γκούγκλ Ουγκ.* Για διάβασε τώρα γαμημένο.





* "Πάνκ και ούγκ όσο υπάρχει γκούγκλ" κατα το κλασσικό πάνκς-απάτσι.

Ημέρα των ζώων.

Στην γειτονιά που μεγάλωσα, ένας γιατρός έχει χούϊ να ταϊζει καθημερινά της γάτες. Απο τότε που ήμουν πιτσιρικάς και άρχιζα να βλέπω τι γίνεται γύρω μου τον θυμάμαι. Κάθε μέρα τίγκα στο γατί η γειτονιά. Ίσως να έρχονται και γατιά απο άλλη γειτονιά. Περνάς με το αυτοκίνητο και φοβάσαι μη τα πατήσεις γιατι έχουν κλείσει τον δρόμο. Και αυτός κάθε μέρα εκεί. Όταν κάνει ζέστη με σαγιονάρες και μια καφέ βερμούδα, όταν βρέχει με ένα χακί αδιάβροχο σαν τις νιτσεράδες των ψαράδων. Με ένα μικρό καροτσάκι και κονσέρβες. Τώρα, μετά απο τόσα χρόνια αυτός είναι ακόμα εκεί, ίσως λίγο πιο γερασμένος. Τον είδα για ακόμη μια φορά να ταϊζει τα γατιά της γειτονιάς, αυτή την φορά όμως τα γατιά είχαν περισσότερα κομφόρ απο κάθε άλλη φορά. Τώρα τους είχε φέρει και μικρά πιατάκια, τις μπλέ βάσεις απο φελιζόλ που χρησιμοποιούνται για κατεψυγμένα κοτόπουλα και άλλα κρεατικά. Το γέυμα περιείχε κονσέρβα, και ψιλοκομμένο κρεατάκι, φάνηκε σαν κοτόπουλο. Γενναίες μερίδες που θα μπορούσαν να θρέψουν άπειρα χαδιάρικα γατιά με το καροτσάκι του πάντα γεμάτο κονσέρβες. Μέτα απο τόσα χρόνια όμως το σκηνικό έχει αλλάξει δραματικά. Δίπλα στον φιλόζωο γιατρό και στα γατσούλια του, κάθοταν μια ομάδα απο 10 σομαλούς μετανάστες περιμένονταν να μπουν κρυφά σε κάποια νταλίκα με προορισμο την Ιταλία. Εξαθλιωμένοι και πεινασμένοι κοιτούσαν μια τον γιατρό απορημένοι μια τις νταλίκες συνοφρυωμένοι. Και οι γάτες εκεί, έτρωγαν αργά απολαμβάνοντας το γέυμα τους με θέα την θάλασσα. Στα αρχίδια τους. 'Οπως και o γιατρός. ΜΑΛΑΚΑ ΓΙΑΤΡΕ.

Σαββατόβραδο στην άλλη μεριά

Τα σαββατόβραδα οι μικροαστοί ντύνονται με τα καλά τους λες και πάνε σε γάμο. Οι άντρες φοράνε τα βελούδινα σακάκια τους και οι σύζυγοι τους τα πιο εκθαμβωτικά κοσμήματα που διαθέτουν. Όσες κυρίες θέλουν να δείχνουν ακόμα πιο όμορφες έχουν πάει κομμωτήριο απο νωρίς και υποχρεωτικά οι κύριοι πάνε το αυτοκίνητο τους για πλύσιμο. Στις 10 τη νύχτα επιβιβάζονται στα αυτοκίνητα και ξεκινούν με προορισμό τις φτωχογειτονιές της πόλης. Εκεί περνώντας μέσα απο τα δρομάκια με χαμηλή ταχύτητα, βλέπουν πως ζεί ο κόσμος με τα πολλά παιδιά και τα ανοιχτά σπίτια. Οι κυριές παρατηρούν με ένα μηδίασμα μέσα απο το παράθυρα ενώ οι σύζυγοι τους κοιτούν απορημένοι απο το παρμπρίζ. Αυτές οι βόλτες είναι όχι απο περιέργεια για το τι συμβαίνει στην άλλη άκρη της πόλης, όλοι ξέρουμε πόσο φτωχικά είναι αυτά τα προάστια. Αυτές οι βόλτες είναι η επιβεβαίωση που αναζητούν οι επιβάτες των πολυτελών αυτοκινήτων για την λατρεία της μιζέρια τους. Νοιώθουν τυχεροί που νοιώθουν άσχημα για κάποιους άλλους και ευχαριστούν τον θεό για αυτό. Η περιήγηση τελειώνει γρήγορα, μπορεί να γίνουν επικίνδυνες αυτές οι γειτονιές.

Ο συνοδηγός λέει κάποια στιγμή.

- Τι τυχεροί είμαστε που έχουμε και αυτά που έχουμε...

- Όπου φτωχός και η μοίρα του αγάπη μου.

ακούγεται απο το πίσω κάθισμα ενώ ο οδηγός πατάει το γκάζι με την ψυχή του.

Πόστ ιτ

αγάπη μου,

πλήρωσα τον ΟΤΕ για να μπορώ να σου μιλάω όταν δεν είσαι εδώ και να σου λεω πως σε λατρέυω,

πλήρωσα τον λογαριασμό της ΔΕΗ για να μπορώ να βλέπω το πρόσωπο σου στο σκοτάδι,

πλήρωσα και την ΔΕΥΑΠ γιατι θα ήταν λίγο μαλακία να μας κόψουν το νερό.

Ο Κοκός ήταν φορτηγατζής?

Την στιγμή που ο συνδικαλιστής πρόεδρος των φορτηγατζήδων Γιώργος Τζωρτζάτος, δήλωσε στο βραδινό δελτίο ειδήσεων του μέγκα πως έχει μεγαλώσει με την αρχή πατρίς - θρησκεία - οικογένεια, τότε πείστηκα πως ο αγώνας των ιδιοκτητών φορτηγών είναι σάπιος εξαρχής.
Θα έπρεπε άλλωστε να το είχα καταλάβει όταν είδα τις ελληνικές σημαίες που ανέμιζαν στην πορεία τους προς την βουλή. Ή όταν φώναζαν εν χορώ στον τέως βασιλιά που βρίσκονταν εκεί: "Eσένα θέλουμε - Εσένα θέλουμε"...

Τεφλόνολίμερικ4

Τεφλονοντελάλης έσερνε παράξενα μαντάτα
−λόγια κρέμονταν στα δόντια του φευγάτα−
«Ακρωτηριασμένο μονάχο λιμερίκι
ψάχνει να βρει τα μέλη του, τι φρίκη!»
βροντοφώναξε κι ύστερα χάθηκε στη στράτα

ας βάλουμε όλοι ένα χεράκι-μολυβάκι-χαρτάκι-πληκτρολογιάκι για να βοηθήσουμε τη συνταντική ομάδα του τεφλόν, και πάνω απόλα για να χαρωπά τα δυό μου χέρια τα χτυπώ. λινκ

Έχει μείνει περίπου μια βδομάδα, πάμε δυνατά για λίμερικ πολλά βρίσκουμε περαιτέρω οδηγίες εδώ. κλικ

Φρονιστήριο Ιστορίας

Όταν έγινε η επίθεση στους δίδυμους πύργους πήγαινε φροντιστήριο αγγλικά, με τη μπουκιά στο στόμα να προλάβει.

Είδε την επίθεση απο τα τζάμια εκείνου το ψιλικατζίδικου δίπλα στο φροντιστήριο. Η τηλεόραση πάνω στο ψυγείο της κοκακόλα.

"Τα κτήρια αυτά πέφτουν τόσο όμορφα" σκέφτηκε. "Και τι εντυπωσιακό καπνό βγάζουν, δυο τεράστια χτυπημένα φουγάρα. Τόσο όμορφα όσο όμορφα καίγονταν αυτά του Σεράγιεβο λίγα χρόνια πίο πρίν."

" Δεν γαμίεται, άργησα, δεν πάω στα αγγλικά " είπε και πήγε να παίξει counterstrike στο κοντινότερο νετ-καφέ. Σκράπας μιά ζωή.

Που να φανταστεί ότι μερικά χρόνια αργότερα θα τον έστελναν στην επαρχία Χεράτ στο Τάγμα Ειδικής Συγκρότησης Αφγανιστάν.