ελεύθερο σχεδιάσμα σε ρολό χαρτί που τελειώνει

ξέρω γω όλα αυτά που γίνονται τον τελευταίο καιρό δεν μου κάθονται καλά και μ'έχει πιάσει ένας πόνος στην κοιλιά.

μ΄όλα αυτά που μας ανακοινώνουν καθημερινά, εργασιακές εφεδρείες και είμαι λέει πρεκαριάτο κι απολύσεις και με μέτρα απανωτά

μου'ναι δύσκολο πια να αραδιάζω λέξεις εδώ μέσα, γενικά έχω μήνες να γράψω δυο τρία πράγματα ιντερνετικά

πρώτη φορά οι σωληνώσεις του μυαλού μου μοιάζουν με τους υπόνομους του στομαχιού μου κυριολεκτικά

ξέρεις, όπως όταν τρως μπέργκερ σουβλάκια πίτσες και τα λοιπά,

τζάνκ

μόνο διαβάζω ακούω βλέπω βλέπω βλέπω, ξαναδιαβάζω ακούω και παρατηρώ ζαλισμένος και τρώω

τζάνκ

βουλώνει το σύστημα και δε χέζεις πια με την ίδια ευκολία που έχεζες παλιά,

όταν ρε παιδί μου έτρωγες πιο καλά, είτε φαγητό απο γκόμενα είτε τάπερ απο τη μαμά βασικά μαγειρευτά

νοιώθω πως δεν μπορώ ναρθρώσω λέξη γενικά, πως το λένε στα μεταπολιτευτικά νεοελληνικά

δεν μπορώ να σκεφτώ όπως σκεφτόμουν πριν δυο χρόνια που τα πράγματα δεν ήταν τόσο πιεστικά και δολοφονικά

ο εγκέφαλος μου έχει βουλώσει όπως όταν βουλώνει ο κώλος μου και πονάει αυτό τρελά

κάτσε να δεις να το εδώ τόχω-τόχω τον νεολογισμό τώρα τον αφήνω: νοητική δυσκοιλιότητα του υπέρφλωρουγραφιά.




(ήχος ξετυλίγματος απο χαρτι τουαλέτας)

(ήχος απο καζανάκι)

(ήχος απο ζώνη και παντελόνι)

(ήχος από τρία βήματα)

(κλείνει το φώς και σταματάει το ανεμιστηράκι εξαερισμού του μπάνιου)

Ξεπέτα στο μετρό.

Tα χέρια της μυρίζαν χλωρίνη,

είχε ακόμα εκείνη την τόσο λευκή επιδερμίδα, ίσως και αυτή απ' την χλωρίνη.

Μερικές τρίχες απο το μουστάκι που είχε ξεχάσει να ξανθύνει

και στα δυό λεπτά που ειδωθήκαμε μου τόνιζε πως η δυναμική του χώρου έχει πια αμβλύνει.



Δεν έρχεσαι στις συνελεύσεις πια της είπα,

και μου εξήγησε πως με την νέα της δουλειά είναι συνέχεια στην τσίτα.

Χαμογέλασε και έφυγε βιαστικά δίνοντας μου μια ευχή:

αυτούς που σε διαβάζουν, ελπίζω να τους γνωρίσεις μια μέρα στα οδοφράγματα.

Ώρα για ύπνο

Κάθε βράδι πριν πάω στο κρεβάτι για ύπνο, πλένω τα δόντια μου, βάζω ένα ποτήρι παγωμένο νερό, ανάβω το πορτατίφ στο κομοδίνο με το δεξί χέρι, αφήνω το ποτήρι με το νερό στο κομοδίνο, βγάζω τα γυαλιά μου και τα αφήνω δίπλα μου, μετά βγάζω παντελόνι - κάλτσες - μπλούζα με αυτή την σειρά, πετώντας τα διαδοχικά σε μια καρέκλα δίπλα στην ντουλάπα, παίρνω το ποτήρι με το παγωμένο νερό στο αριστερό χέρι, ανοίγω το δέυτερο συρτάρι απο το μπλέ κομοδίνο τραβάω ένα χαρτί από μέσα, κλείνω το συρτάρι, στην συνέχεια πίνω το νερό καθώς τα δόντια μου πονάνε απο το κρύο νερό, αφήνω πάλι το ποτήρι στο μπλέ κομοδίνο άδειο και ιδρωμένο απο το παγωμένο νερό, ξαναφοράω τα γυαλιά μου και ξεκινάω να διαβάζω το χαρτί που κρατάω το δεξί μου χέρι:


"Οι επαναστάσεις δεν είναι παιδιάστικα παιχνίδια ούτε φλυαρίες ακαδημαϊκών, όπου μοναχά οι ματαιοδοξίες αλληλοεξοντώνονται, ούτε αγώνας φιλολογικός όπου το μόνο που χύνεται είναι μελάνι. Η επανάσταση είναι πόλεμος κι όποιος λέει πόλεμος εννοεί καταστροφή ανθρώπων και πραγμάτων. Είναι αναμφίβολα θλιβερό για τον άνθρωπο, που ακόμα δεν ανακάλυψε ένα πιο ειρηνικό μέσο προόδου, όμως ως τις μέρες μας η ιστορία δεν προχωρά ούτε βήμα χωρίς να βαφτιστεί στο αίμα. Μιχαήλ Μπακούνιν"

Ξανανοίγω το δέυτερο συρτάρι του μπλέ κομοδίνου με το αριστερό χέρι τοποθετώ το χαρτί εκεί που ανήκει, κλείνω το συρτάρι, βγάζω τα γυαλιά μου αφήνοντας τα δίπλα στο ποτήρι, κλείνω το φως, ξαπλώνω, αγκαλιάζω σφιχτά το μαξιλάρι, σκουπίζω πάνω του κάποια δάκρυα, το αγκαλιάζω ακόμα πιο σφιχτά και προσπαθώ να κοιμηθώ.