Λίστα για ψώνια.

Τα μεγάλα ψυγεία, γεμίζουν δύσκολα, θέλουν πολλά λεφτά για να κάνεις να φαίνονται μισογεμάτα και όχι μισοάδεια. Αντίθετως, τα μικρά ψυγεία, γεμιζουν σχετικά πιο έυκολα και με πολύ λιγότερα χρήματα καλλιεργώντας έτσι την ψευδαίσθηση πως είναι γεμάτα. Μια μπανάνα π.χ. μόνη σε ένα τεράστιο ψυγείο φαντάζει το μόνο πτώμα σε ένα νεκροτομέιο. Μια μπανάνα σε ένα μικρό ψυγείο, μοιάζει πως περιμένει παρεά, λες και είναι διακοπές κάνοντας ηλιοθεραπεία κάτω απο το φωτάκι του ψυγείου. Αφου λοιπόν δεν έχω λεφτά να το γεμίσω το ψυγείο μου, πάω να πάρω μια σκάλα να την βάλω εκει μέσα για να ανεβοκατεβαίνει ο Μπαρμπα-Στάθης απο την κατάψυξη να βλέπει αν είναι καλά η μπανάνα.

ο αληθινός big brother

Το google με το live search αρχίζει να σου διαβάζει την σκέψη. Σου διαβάζει κυριολεκτικά την σκέψη. Πόσο τρομακτικό ρε φίλε.

Γκούγκλ Γκούγκλ Γκούγκλ Ουγκ.* Για διάβασε τώρα γαμημένο.





* "Πάνκ και ούγκ όσο υπάρχει γκούγκλ" κατα το κλασσικό πάνκς-απάτσι.

Ημέρα των ζώων.

Στην γειτονιά που μεγάλωσα, ένας γιατρός έχει χούϊ να ταϊζει καθημερινά της γάτες. Απο τότε που ήμουν πιτσιρικάς και άρχιζα να βλέπω τι γίνεται γύρω μου τον θυμάμαι. Κάθε μέρα τίγκα στο γατί η γειτονιά. Ίσως να έρχονται και γατιά απο άλλη γειτονιά. Περνάς με το αυτοκίνητο και φοβάσαι μη τα πατήσεις γιατι έχουν κλείσει τον δρόμο. Και αυτός κάθε μέρα εκεί. Όταν κάνει ζέστη με σαγιονάρες και μια καφέ βερμούδα, όταν βρέχει με ένα χακί αδιάβροχο σαν τις νιτσεράδες των ψαράδων. Με ένα μικρό καροτσάκι και κονσέρβες. Τώρα, μετά απο τόσα χρόνια αυτός είναι ακόμα εκεί, ίσως λίγο πιο γερασμένος. Τον είδα για ακόμη μια φορά να ταϊζει τα γατιά της γειτονιάς, αυτή την φορά όμως τα γατιά είχαν περισσότερα κομφόρ απο κάθε άλλη φορά. Τώρα τους είχε φέρει και μικρά πιατάκια, τις μπλέ βάσεις απο φελιζόλ που χρησιμοποιούνται για κατεψυγμένα κοτόπουλα και άλλα κρεατικά. Το γέυμα περιείχε κονσέρβα, και ψιλοκομμένο κρεατάκι, φάνηκε σαν κοτόπουλο. Γενναίες μερίδες που θα μπορούσαν να θρέψουν άπειρα χαδιάρικα γατιά με το καροτσάκι του πάντα γεμάτο κονσέρβες. Μέτα απο τόσα χρόνια όμως το σκηνικό έχει αλλάξει δραματικά. Δίπλα στον φιλόζωο γιατρό και στα γατσούλια του, κάθοταν μια ομάδα απο 10 σομαλούς μετανάστες περιμένονταν να μπουν κρυφά σε κάποια νταλίκα με προορισμο την Ιταλία. Εξαθλιωμένοι και πεινασμένοι κοιτούσαν μια τον γιατρό απορημένοι μια τις νταλίκες συνοφρυωμένοι. Και οι γάτες εκεί, έτρωγαν αργά απολαμβάνοντας το γέυμα τους με θέα την θάλασσα. Στα αρχίδια τους. 'Οπως και o γιατρός. ΜΑΛΑΚΑ ΓΙΑΤΡΕ.

Σαββατόβραδο στην άλλη μεριά

Τα σαββατόβραδα οι μικροαστοί ντύνονται με τα καλά τους λες και πάνε σε γάμο. Οι άντρες φοράνε τα βελούδινα σακάκια τους και οι σύζυγοι τους τα πιο εκθαμβωτικά κοσμήματα που διαθέτουν. Όσες κυρίες θέλουν να δείχνουν ακόμα πιο όμορφες έχουν πάει κομμωτήριο απο νωρίς και υποχρεωτικά οι κύριοι πάνε το αυτοκίνητο τους για πλύσιμο. Στις 10 τη νύχτα επιβιβάζονται στα αυτοκίνητα και ξεκινούν με προορισμό τις φτωχογειτονιές της πόλης. Εκεί περνώντας μέσα απο τα δρομάκια με χαμηλή ταχύτητα, βλέπουν πως ζεί ο κόσμος με τα πολλά παιδιά και τα ανοιχτά σπίτια. Οι κυριές παρατηρούν με ένα μηδίασμα μέσα απο το παράθυρα ενώ οι σύζυγοι τους κοιτούν απορημένοι απο το παρμπρίζ. Αυτές οι βόλτες είναι όχι απο περιέργεια για το τι συμβαίνει στην άλλη άκρη της πόλης, όλοι ξέρουμε πόσο φτωχικά είναι αυτά τα προάστια. Αυτές οι βόλτες είναι η επιβεβαίωση που αναζητούν οι επιβάτες των πολυτελών αυτοκινήτων για την λατρεία της μιζέρια τους. Νοιώθουν τυχεροί που νοιώθουν άσχημα για κάποιους άλλους και ευχαριστούν τον θεό για αυτό. Η περιήγηση τελειώνει γρήγορα, μπορεί να γίνουν επικίνδυνες αυτές οι γειτονιές.

Ο συνοδηγός λέει κάποια στιγμή.

- Τι τυχεροί είμαστε που έχουμε και αυτά που έχουμε...

- Όπου φτωχός και η μοίρα του αγάπη μου.

ακούγεται απο το πίσω κάθισμα ενώ ο οδηγός πατάει το γκάζι με την ψυχή του.

Πόστ ιτ

αγάπη μου,

πλήρωσα τον ΟΤΕ για να μπορώ να σου μιλάω όταν δεν είσαι εδώ και να σου λεω πως σε λατρέυω,

πλήρωσα τον λογαριασμό της ΔΕΗ για να μπορώ να βλέπω το πρόσωπο σου στο σκοτάδι,

πλήρωσα και την ΔΕΥΑΠ γιατι θα ήταν λίγο μαλακία να μας κόψουν το νερό.

Ο Κοκός ήταν φορτηγατζής?

Την στιγμή που ο συνδικαλιστής πρόεδρος των φορτηγατζήδων Γιώργος Τζωρτζάτος, δήλωσε στο βραδινό δελτίο ειδήσεων του μέγκα πως έχει μεγαλώσει με την αρχή πατρίς - θρησκεία - οικογένεια, τότε πείστηκα πως ο αγώνας των ιδιοκτητών φορτηγών είναι σάπιος εξαρχής.
Θα έπρεπε άλλωστε να το είχα καταλάβει όταν είδα τις ελληνικές σημαίες που ανέμιζαν στην πορεία τους προς την βουλή. Ή όταν φώναζαν εν χορώ στον τέως βασιλιά που βρίσκονταν εκεί: "Eσένα θέλουμε - Εσένα θέλουμε"...

Τεφλόνολίμερικ4

Τεφλονοντελάλης έσερνε παράξενα μαντάτα
−λόγια κρέμονταν στα δόντια του φευγάτα−
«Ακρωτηριασμένο μονάχο λιμερίκι
ψάχνει να βρει τα μέλη του, τι φρίκη!»
βροντοφώναξε κι ύστερα χάθηκε στη στράτα

ας βάλουμε όλοι ένα χεράκι-μολυβάκι-χαρτάκι-πληκτρολογιάκι για να βοηθήσουμε τη συνταντική ομάδα του τεφλόν, και πάνω απόλα για να χαρωπά τα δυό μου χέρια τα χτυπώ. λινκ

Έχει μείνει περίπου μια βδομάδα, πάμε δυνατά για λίμερικ πολλά βρίσκουμε περαιτέρω οδηγίες εδώ. κλικ

Φρονιστήριο Ιστορίας

Όταν έγινε η επίθεση στους δίδυμους πύργους πήγαινε φροντιστήριο αγγλικά, με τη μπουκιά στο στόμα να προλάβει.

Είδε την επίθεση απο τα τζάμια εκείνου το ψιλικατζίδικου δίπλα στο φροντιστήριο. Η τηλεόραση πάνω στο ψυγείο της κοκακόλα.

"Τα κτήρια αυτά πέφτουν τόσο όμορφα" σκέφτηκε. "Και τι εντυπωσιακό καπνό βγάζουν, δυο τεράστια χτυπημένα φουγάρα. Τόσο όμορφα όσο όμορφα καίγονταν αυτά του Σεράγιεβο λίγα χρόνια πίο πρίν."

" Δεν γαμίεται, άργησα, δεν πάω στα αγγλικά " είπε και πήγε να παίξει counterstrike στο κοντινότερο νετ-καφέ. Σκράπας μιά ζωή.

Που να φανταστεί ότι μερικά χρόνια αργότερα θα τον έστελναν στην επαρχία Χεράτ στο Τάγμα Ειδικής Συγκρότησης Αφγανιστάν.

O Χαμένος Καιρός

Ο χαμένος καιρός*

Μπροστά στην πόρτα του εργοστασίου
ο εργάτης απότομα σταμάτησε
ο όμορφος καιρός τον τράβηξε από το σακάκι
κι όπως γυρνά
και κοιτάζει τον ήλιο
ολοκόκκινο ολοστρόγγυλο
να χαμογελά μέσα στον ουρανό του από μολύβι
κλείνει το μάτι
με οικειότητα
Πες μου λοιπόν σύντροφε Ήλιε
δεν το βρίσκεις
πως μάλλον είναι κουταμάρα
να δώσεις μια τέτοια μέρα
σε ένα αφεντικό ;

*Jacques Prévert (1900-1977), “Paroles-Λόγια” (μετάφραση: Κώστας Ριτσώνης)

ΕΡΩΤΗΣΙΣ

Υπάρχει θέση στο δημόσιο ως DJ ?

Sarajevo #43

Eίναι καιρός που θέλαμε να αποδώσουμε τιμές, και να τώρα η ευκαιρία:

O έλληνας Guy Fawkes!
O μόνος πολιτικός που έφτασε
στην κορυφή της κυβέρνησης
με έντιμους σκοπούς: να διαλύσει το κράτος!

Oι αντίπαλοί του τον κατηγορούν ότι τα κατάφερε. Aλλοίμονο λοιπόν σ’ εκείνους που ενώ θα έπρεπε να ολοκληρώσουν το έργο του ανδρός έμειναν να μνέσκουν σα χαμένοι.

Από το νέο τεύχος (νο 43, Σεπτέμβρη 2010) του Sarajevo που μόλις κυκλοφόρησε.

Οτοστόπ

Και τι να κάνομε κύριε μου, να την κλειδώσομε και να φύγομε, την Ελλαδίτσα μας ?

Μόνο εσείς οι νέοι μπορείτε και πρέπει να αντιδράσετε καθότι έρχονται δύσκολες μέρες, έμεις τότε ψάχναμε πρώτα ψωμί και μετά ιδέες.

Γνωρίζω οι συνομήλικοι σου ταξιδέυετε συχνά, θέτε να ζήσετε στην Ευρώπη.

Δίκιο έχετε, η Ελλαδίτσα τι να σας δώκει, σάμπως της άφησαν τίποτε?

Να μεταναστέυσετε νεαρέ και την Ελλαδίτσα να την κρατήσομε να την κάνομε εξοχική κατοικία τότες.

Στο καλό.

Κούρεμα

Κάπως έτσι χωρίς κανένα προοιώνισμα

μέσα στην μαστούρα του μεσημεριανού μπάφου

οι τζίβες του τον εγκατέλειψαν,

αφήνοντας τον κύριο της ιστορίας να αναρωτιέται γιατί·

χωρίς να έχει πια άλλο τίποτα να πεί.

KALAMOS

kalamos, ένα τεράστιο πλήγμα στον εθνικό τουρισμό.

λίγοι ψίθυροι για το κούλ.

- Πότε θα καταλάβεις οτι δεν είναι κούλ να είσαι χίπστερ και απολιτίκ. Κούλ είναι να σε έχουν διαγράψει από το ΚΚΕ.

- Με το να αποφασίσεις να φύγεις απο την Ελλάδα και να πας στο Βερολίνο ή την Βαρκελώνη να ζήσεις δεν είσαι κούλ. Μετανάστευση λέγεται όχι κούλ. Μετανάστης είσαι, όσο άσχημα και αν ακούγεται αυτό σε ζευγάρια από αλτέρνατιβ αυτάκια.

- Όσο και να διαβάζεις Μπουκόφσκι και να βλέπεις Ταρκόφκσι δεν γίνεσαι κούλ. Διάβασε πρώτα Μαγιακόφσκι.

- Δεν είναι πιά κούλ να είσαι με όλους μπλαζέ. Κούλ είναι να είσαι εχθρικός μόνο με τους τους αριστούχους μπάτσους και ευέλπιδες.

- Δεν είναι κούλ να διαπραγματέυεσαι. Κούλ είναι να χάνεις.

Υπομονή

Οι συχνότητες του κρατικού ραδιοφώνου σα να 'χουν βαλθεί να μας τρελάνουν.

Στην βιβλιοθήκη του είχε αρκετά βιβλία αναφερόμενα στον Τρότσκι. Ο υπολογιστής του όμως χρειάζονταν περισσότερη φροντίδα απο τα βιβλία. Εξάλλου τα είχε ήδη διαβάσει κάποια καλοκαίρια. Αφού πρώτα παραπονέθηκε για την ζέστη, είπε στον καλεσμένο του:

- Σαν σήμερα πριν εβδομήντα χρόνια σκότωσαν τον Τρότσκι στο Μεξικό. Κάποιος τον έφαγε μ'ένα τσεκούρι.

- Θα ήταν ότι πιό κυνικό να τον είχαν σκοτώσει με ένα σφυρί και ένα δρεπάνι.

- Λες να ήταν αυτός ο μεγαλύτερος του φόβος, να τον φάει σφυροδρέπανο ?

- Όχι, ο μεγαλύτερος φόβος του Τρότσκι ήταν να μετενσαρκωθεί σε ιστοσελίδα.

Kαι ο φιλοξενούμενος κατευθύνθηκε προς τον ανεμιστήρα νοιώθωντας άσχημα που ετσι μοιραία πρέπει κάποιος πάντα να λέει την τελευταία λέξη.