[21:15] tosio279: για τον γραμμικο εχεις υλικο?
[21:16] Geoρτζ: οχι
[21:16] Geoρτζ: πας για να περασεις αυριο
[21:17] tosio279: εχω κοιταξει, οτι γινει
[21:17] tosio279: δεν παω για να το περασω, παω και ο θεος βοηθος
[21:17] Geoρτζ: τοσιο
[21:18] Geoρτζ: δεν υπαρχει θεος
[21:18] tosio279: ...

the bond that will bring us together

οταν πηγαινα στους προσκοπους, πιτσιρικας τωρα, πολυ πιτσιρικας, ειχαμε παει κατασκηνωση και εκει στο αρχηγειο ηταν καποια παιδια, πολυ αλανια.
τοτε ημουν συν πλην 13 χρονω νομιζω.
ειχαμε ενα αρχηγο ή υπαρχηγο, δε θυμαμαι τι ακριβως, μια μεγαλη ατομαρα. τον Δ. Ξ. δημητρης το μικρο και το επωνυμο σα μια ελληνικη πολη στο βορρα που αρχιζει απο Ξ.
μου ειχε πει ενα ανεκδοτο που ακομα το θυμαμαι και οποτε το θυμαμαι γελαω σα ηλιθιος ενω ειναι μεγαλη βλακεια. πολυ λεπτος και με καραφλιτσα.
εμενε κοντα στο σπιτι μου μαλιστα γιατι πολλες φορες τον συναντουσα στο δρομο. εμενε 4-5 τετραγωνα πιο πανω, σε ενα τριωροφο συγκατοικωντας με τη γκομενα του. πολιτικος μηχανικος υποτιθεται οτι σπουδαζε δεν ξερω τωρα τι κανει. αριστερος τιγκα, απλα ηταν στους προσκοπους γιατι ειχε παει απο μικρος και γουσταρε να βοηθαει και τη φαση φυση και εκδρομες και λεμε μαλακιες με τα πιτσιρικια. ηταν πολυ πραος και ειχε ενα χαρακτηριστικο νευρικο γελιο που καθε φορα που γελουσε σου εδειχνε πως το φχαριστιοταν. ειδικοτερα , ειχε χαρακτηριστικη πλακα γιατι σηκωνε τα γονατα του απο εκει που καθονταν στο αερα και τα εφερνε στο στηθος ενω παραλληλα γελωντας κοιταζε το ταβανι ή τον ουρανο, αναλογως εαν ειμσταν στη λεσχη ή σε καμια εκδρομή. επρεπε να επινε απειρους μπαφους ο τυπος. δηλαδη αν τον γνωριζα τωρα θα το υπεθετα σιγουρα. και οταν ηταν στην ομαδα μας επρεπε να ηταν 4ο-5ο ετος. περιπου στην ηλικια που ειμαι τωρα δηλαδη. φαινονταν υπερβολικα γαματο ατομο για να ειναι στους προσκοπους σε τετοια ηλικια. εχω χρονια να τον δω. απο τοτε δηλαδη. 8 χρονια.
ενα βραδυ λοιπον σε εκεινη τη κατασκηνωση που ειχαμε παει μαζι, με ειχε κοψει η λορδα και ειχα χωθει στη σκηνη της αποθηκης τροφιμων να βουτηξω κατι ντελισιους κρουασαν σοκολατας. επειδη τα αγορια της ενωμοτιας μου με ειχα πρηξει αλλα και επειδη βρισκαμε τα κρουασαν με κοκακολες εντελως τελειως ντελικατεσεν η κομπινα θεωρειτο επικτακτικο να γινει . καναμε κατασκηνωση πανω σε κατι βουνα που εζωναν μια υπεροχη λιμνη και γενικοτερα με το φαϊ υπηρχε ενα προβληματακι. ετσι λοιπον οπως ειχα τρυπωσει στη τεραστια σκηνη της αποθηκης, σαν αυτες των σεισμοπληκτων, τον βλεπω τον μητσο να ειναι ηδη μεσα και να μου κανει νοημα να μη μιλησω γιατι και αυτος εκλεβε κρουασανακια! χαχαχα, με ρωτησε γιατι δεν κοιμαμαι, μου ειπε να μη διανοηθω να ανοιξω το φακο που ειχα στο κεφαλι μου σα γυναικολογος, μου εδωσε μια κοκακολα παραπανω, και μου ειπε να βγω εξω σα κυριος, να παω στη σκηνη μου σα κυριος και αν μου μιλησει κανεις να κανω πως δεν τον ειδα και να συνεχισω την πορεια μου! φυσικα και δεν εκανα οτι μου ειπε, ανοιξα το φακο μη σπασω τα μουτρα μου στα κατσαβραχα, πηγα στον ιστο του καμπ που ηταν σκοποι οι δυο κολλητοι μου και τους εδωσα τα φαγια. μετα απο λιγα λεπτα ηρθε και αυτος απο εκει και αραξε μαζι μας και αρχισαμε να λεμε μαλακιες. καποια στιγμη του ζητησα το σιντι πλέϊερ που ειχε στο τσαντακι του γιατι δεν ειχε πατησει το πόουζ και η μουσικη ηταν ενδιαφερουσα. μου ειπε οτι ακουει μια μπαντα με ενα χαζο ονομα, δεν εδωσα σημασια. μου φανηκε μεγαλη μαλακια. τοτε ακουγαμε τερορ εξ κρου και πανξ ρομανα.
την επομενη μερα επρεπε να βοηθησω στη μαγειρικη και ειχα παει να κοψω ντοματοσαλατες. ηταν και αυτος εκει, ειχε ερθει να βοηθησει, και ετσι αρχισαμε να μιλαμε για τους πανξ ρομανα. θυμαμαι μου ελεγε οτι τους εβλεπε στην αθηνα, μου ακουγονταν εντελως εξτριμ ολα αυτα που ελεγε. τον θαυμαζα. και κοβαμε ντοματες και κρεμμυδια και αγγουρια. και πιπεριες . και βαζαμε λαδια και ριγανες και αλατια και κοβαμε και φετες. και ψωμια και νερα. ολα αυτα σε κατι λεκανες που μπορει να βαζαμε και απλυτα καποτε. και αυτος τραγουδαγε ενα κομματι και ελεγε συνεχως: "Because if it's not love then it's the bond, the bond, the bond, the bond, the bond, the bond, the bond that will bring us together." και εγω μεσα μου ελεγα δεν μποντ ,ο δεσμος μας φερνει κοντα, τι σκατα ακουει αυτος. μεχρι που μου εδωσε παλι να ακουσω, και ακουσα μια περιεργη φωνη, μια μυστηρια φωνη και η μπαντα ειχε παλι εκεινο το αστειο ονομα. αγγλικο. πολυ αστειο. εντυπωσιαστηκα , οι φοιτητες και τα πραγματα που κανουν εχουν μια περιεργη γοητεια πανω στα πιτσιρικια. ετσι του ζητησα το σιντιπλέιερ να ακουσω κιαλλο. louder than bonds εγραφε πανω με μαρκαδορο. α λεω το κομματι αυτο θα ειναι το καλυτερο του δισκου. ολα για μποντς μιλανε..
το ακουγα ολη την υπολοιπη μερα μεχρι που τελειωσαν οι μπαταριες.


τις προαλλες ακουγα ενα κομματι απο τo barbaras straight son The Do-Re-Mixes vol.2 . το 3, το ναθινγκ τσεϊντζ, κατι γνωριμο μου θυμιζε η μελωδια, ρεμιξ απο τα λιγα, το ακουω εξι μερες συνεχομενα. σημερα το βραδυ δεν ξερω για ποιον λογο κατω απο ποιες συνθηκες, 3 μπιρες και ενω ειχα ανοιχτο το κλιματιστικο το κομματι αυτο που θυμισε τα παραπανω και με εκανε να καταλαβω οτι το κομματι που ελεγε για μποντ, δεν ελεγε μποντ αλλα μπομπ. οταν φτιαχναμε τις ντοματοσαλατες αυτος τραγουδαγε γεματος χαρα το Ask Me. ελεγε: Because if it's not Love Then it's the Bomb, the Bomb, the Bomb, the Bomb, the Bomb, the Bomb, the Bomb That will bring us together. και το επαναλαμβανε με χαριτωμενια, εκει στους προσκοπικους παγκους εκστρατειας. δεν ελεγε μποντ οπως νομιζα.
τραγουδουσε στη μαγειρισσα, αλλα και σε εμας:
- Because if it's not Love Then it's the Bomb, the Bomb, the Bomb, the Bomb, the Bomb, the Bomb, the Bomb
That will bring us together,
(και φωναζε): KAI ΟΠΩΣ ΛΕΝΕ ΚΑΙ ΟΙ ΣΜΙΘΣ ,
Because if it's not Love
Then it's the Bomb, the Bomb, the Bomb, the Bomb, the Bomb, the Bomb, the Bomb
That will bring us together.
μου εσκασε αυτη η αναμνηση. δεν ειναι αναμνηση. ειναι μια ανακαλυπτικη αναμνηση. τοτε ειχα τη πρωτη επαφη ειχα με τους σμιθς. μεχρι τη τριτη λυκειου που ξανασυναντηθηκαμε.
και το αλμπουμ εκεινο που ακουγα ολη εκεινη την ημερα ειναι το louder than bombs, οχι bonds. χαχαχα
ευχαριστω ρε μητσο. νασαι καλα.

με τις υγειες μας.

ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΗ = ΦΡΙΚΗ

ΠΤΥΧΙΟ = ΚΑΡΚΙΝΟΣ

οταν η εξεταστεα υλη σου προκαλει κρισεις πανικου, τοτε θυμισου οτι καποια στιγμη θα πεθανεις. αν το πτυχιο ειναι αυτο που σε αγχωνει τοτε ασε με να σου θυμισω οτι κανεις δεν περιμενει να σε προσλαβει. ειθε οι δυσκολες μερες της εξεταστικης να ανταμειφθουν με αρκετες δεκαετιες υποαμειβομενης εργασιας. καλη επιτυχια στην εξεταστικη και να θυμασαι οτι παραμενει το ονειρο μου να παντρευτω γιατρο. (ή δικηγορο)

δε αμεϊζινγκ γουατεβερ προντακσιονς

εαν και το μαϊσπεις μου εχει καταστρεψει τη ζωη, το γουσταρω απιστευτα γιατι ειναι πρεζα. ντόουπ που λενε και οι αμερικανοι. ντόουπ ειναι και καποιοι φιλοι που εχω στο μαϊσπεις και μενουν στο ρεθυμνο και κανουν ταινιες. γουατεβερ προντακσιονς λεγεται το προτζεκτ τους. φαινονται κουλ ατομα αν και δεν τους ξερω απο κοντα, γιαυτο καλυτερα να μαθει κανεις για το τι κανουν και οχι για το βρωμικο τροπο ζωη τους. που φαινεται απο τις ταινιες τους. γιαυτο, ρωτησα τον φιρμη132 που ειναι και ο καμεραμαν και ο παραγωγος της Γ. Π..
μου εξηγησε οτι η γουατεβερ προντακσιονς προς το παρον είναι μια μηχανη παραγωγης DIY διασκεδασης. απλως θελει να είναι κατι σαν open source λογισμικο, οποιοσδήποτε να μπορει να διασκεδασει χωρις να σκασει φραγκα και αμα γουσταρει να συμβάλει κιόλας.
πως ξεκινησε η ιστορια: Μια μερα μετα το ξεφαντωμα του καρναβαλιου, ειπαν οι ταλαντουχοι αυτοι νεοι και η παρεα τους να μαζευτουν να δουν καμια ταινια (τιποτα ετσι κουλτουριαρικο με ναρκωτικα και βιασμους). Στον φιρμη132 και τον γαμια του Πουτσα και Ξυλο #1 ανατεθηκε να φερουν τη ταινια. Ε και τι να γινει – φερανε μια που οπως αποδειχτηκε την ειχαν δει σχεδον ολοι και δεν ειχε βιασμους κιολας (Sweeney todd). Τι να κανουν, τι να κανουν τα παιδια, μεχρις οτου καποιος πεταξε : " – ε αμα είναι ετσι καλια να γυρισουμε δικια μας ταινια." Το μονο που εγινε μετα ηταν να πει ο καθενας τι ρολο θα επαιζε. Ουτε σεναριο, ουτε πλοκη. Απλως αρχισαν να τραβανε και μεσα σε 20 λεπτα η ταινια ηταν έτοιμη. Η εταιρια ξεκινησε, να πουμε, στο Ρεθυμνο τσι Κρητης στις μερες του καρναβαλιου 2009, αμεσως μετα τα γυρισματα της πρωτης ταινιας. Μεχρι στιγμης εχουν κυκλοφορησει 2 ταινιες. «Πουτσα και ξυλο #1» και «Ο Δασκαλος». Βεβαια επειδη καποιοι σκληροπυρηνικοι φανς θελαν και άλλο, πριν λιγες μερες ανεβηκε μια beta εκδωση της βιντεοκασετας «Πολεμικες τεχνες Mortal Kombat: από αρχαριους - για αρχαριους. Και μαλλον αποτι καταλαβα, στο μονταζ βρισκεται και το «Πουτσα και ξυλο #2».

γουσταρω που υπαρχουν ατομα που αντιμετωπιζουν τοσο αυτοσαρκαστικα το θεμα ταινιες. που το μαϊσπεις τους ειναι τοσο καλαισθητο οσο και οι αφισες που μου θυμιζουν παραγωγες της βιβιντ εντερτεϊνμεντ. μαρεσει η αυτουπονομευση τους και το παθος τους γιαυτη. δεν ειμαι κριτικος ταινιων ουτε και θελω να σας επηρεασω με τη γνωμη μου για τα ταινιακια. κατεβαστε τα εκει στα δεξια απο το λινκ στο μπλογκ του μαϊσπεις της Γ.Π. και δειτε τα.

Οι ταινιες παντα θα είναι διαθεσιμες online, πληρης ενημερωση για τις οποιες θα μπορειτε να βρειτε στον ιστοτοπο της γουατεβερ προντακσιονς. http://www.myspace.com/whatevermovies ή http://www.whatevermovies.co.nr

οπως λεει και ο φιρμης132: "Ολοι μας ξερουμε ότι οι καλυτερες κωμωδίες συμβαινουν στην παρεα μας, μιας και ο καθενας ξερει το χουμορ και τα αστεια που αρεσουν στους αλλους. Δεν χρειαζεται να ψαξεις πιο περα δικε μου. Αρκει να το μοιραστεις…"

ανθρωπος μπατσος, ξυλο απελεκητο

«Αιτήθημεν αδείας ολιγολέπτου διαλείμματος προκειμένου να προμηθευθώμεν ύδωρ και καφέ και να κάνομε και χρήσιν τουαλετών. Παραμείναμε σταθμευθέντες έμπροσθεν του καταστήματος... μέχρις ότου παρασκευασθούν οι καφέδες και κάνομε άπαντες εκ περιτροπής την χρήσιν της τουαλέτας... Κάποιοι εκ των συμπολιτών μας, ασκούντες το επάγγελμα του δημοσιογράφου, έκριναν ότι το να πίνη κάποιος καφέ είναι κατακριτέο και -προφανώς- το να υπακούη εις τας σωματικάς αυτού ανάγκας είναι παράνομο και ανήθικο. Απεικόνισαν ημάς, λοιπόν, άνευ αδείας εκ μέρους ημών, προσβάλλοντες βαναύσως την έκφανσιν της προσωπικότητος ημών».

η κυρια μ.τ. τα λεει πολυ καλα στη συγκεκριμενη περιπτωση.

τι ψηφιζουν οι γυναικες.

πως λεγεται αυτο το εργαλειο που μοιαζει με ψαλιδι και χρησιμοποιουν οι γυναικες για να δινουν σχημα στις βλεφαριδες τους? δεν την ξερω αυτη τη λεξη.
αν αντι για πλαστικο στις εσωτερικες ακρες του ειχε ξυραφια ή λεπιδες, δεν θα μπορουσαμε να το χρησιμοποιουμε για περιτομες?
πως λεγεται στα ελληνικα αυτο το εργαλειο?
γιατι να ξεχνω παντα την οδοντοβουρτσα μεσα στο ντουζ και επειδη νομιζω πως την εχω ξεχασει καπου ή απηχθη κατα λαθος αναγκαζομαι να παρω καινουργια?
εχω ηδη μαζεψει 4 καινουργιες. μετριας σκληροτητας παντοτε για να καθαριζονται τα δοντακια αλλα να μη χαλαμε και τον σμαλτο που τα κανει λαμπερα σα καλοβαμμενα με ασπρο βερνικι νυχακια ποδιων υπερμαυρισμενης σοκολατι γκομενας.
καβληνυχτα.

τι συνεβει τωρα.

γενικοτερα στο ιντερνετ και στην επαφη με ανθρωπους μεσω αυτου μαθαινεις οτι αυτοι που γουσταρες να δεις σε φεστιβαλ δεν θα ερθουν τελικα, και μαθαινεις οτι ερχονται αλλοι που γουσταρεις απιστευτα και δεν ειχες παρει πρεφα. ειχα φερει τους δυο δισκους τους στην επιφανεια εργασιας για να τους ακουω συνεχως τις τελευταιες τρεις εβδομαδες. στο γιουτιουμπ εβλεπα δυο φορες τη μερα τα βιντεο τους. θαυμαζω. δεν το ηξερα οτι ερχονται στο ελλαντα. και το εμαθα μια μερα πιο νωρις. αυτο πως λεγεται? αμοιρη μοιρα, κακοτυχια ή σκατοσυμπτώσεις ?

ειμαι μαλακας γιατι εκανα ανινστολ το εμ-εσ-εν να μη μπαινω και να εχω περισοτερο χρονο για τον εαυτο μου, και να συγκεντρωνομαι περισσοτερο και να μη χαζολογαω. μετα ενας φιλος μου ειπε το meebo που ειναι σα το εμ-ες-εν αλλα σε μπροουζερ. ειναι κακο πραμα το εμ-ες-εν. μαθαινεις τα νεα και τα νεα σε βγαζουν απο τον δικο σου ιδανικο και καλοφτιαγμενο κοσμο. τον κομμενο και ραμμενο στα μετρα σου.

και εχεις εσυ να κανεις μιλιμετρε με αντλιοστασια και μαλακιες και οτοκαντ και τα αρχιδια μας κουνιουνται. και κανει και μια πουτανα ζεστη. το κλιματιστικο σε κανει να κρυωνεις.. παω να παρω μια μπιρα.

η μυθολογια της μυθολογιας μας.

σε εκεινο το δειπνο, η συζητηση ξεκινησε απο τα αρχαιοελληνικα ονοματα των συνδετημονων.
τα ονοματα σα λεξεις σπιθες, αναψαν τη φωτια της συζητησης. σπιθες που ηρθαν απο το παρελθον.
για το ενα τριτο της διαρκειας του δειπνου, οι 4 απο τους 6 μιλουσαν για μυθολογια, και οι αλλοι δυο που ακουγαν, ακουγαν τοσο προσεκτικα οσο προσεκτικα μπορει να καταλαβει καποιος που δεν ξερει καλα ελληνικα.
διαπιστωσα οτι οι γνωσεις μου για την αρχαιοελληνικη μυθολογια ειναι βασικοτατες. σχολικου επιπεδου.
ρε μανα γιατι μου εδινες να διαβασω ολους τους ηλιθιους αμερικανοθρεμμενους, γιατι επεμενες στη συγχρονη λογοτεχνεια και απλα προσπερασες τη μυθολογια ετσι αβασιμα? θεωρησες οτι την εκανα στο σχολειο??? παιρνω την μανα μου τηλεφωνο, η απαντηση ειναι ακριβως αυτη: "σου ειχα παρει βιβλια, τα διαβασες, αισωπο και εικονογραφημενα, αλλα κανατε στο σχολειο νομιζω." ισως η μνημη μου να μη με βοηθα. να ειχα διαβασει και να τα ξεχασα. αν ειχα διαβασει καλα θα τα θυμομουν ομως. ειμαι σιγουρος. η οσα ειχα διαβασει στο σχολειο. αρχιδια καναμε στο σχολειο, δικιες μας μυθολογιες φκιαναμε. γιαυτο βγηκαμε ολοι καθυστερημενα. και μετα οι φιλολογοι στο γυμνασιο επεμεναν στη σχολη του 30, δεν ξερω γιατι δεν μας μιλησαν ποτε για μυθολογια? οδυσσεια καναμε. ιλιαδα ποτε. η δικια μου η φουρνια ηταν στους ατυχους ολων των εποχων που δεν καναμε ποτε ηλιαδα. ΠΟΤΕ. γαμω το σπιτι τους, ενας δεν μπορουσε να αναρωτηθει γιατι τα παιδια αυτα δεν κανουν? στα παπαρια μας εμεις τοτε, νοιωθαμε τυχεροι που την σκαπουλαραμε. δεν θυμαμε καν αν μας εδωσαν το βιβλιο να διαβασει μονος οποιος ηθελε.
Ποτε ελληνικη μυθολογια. να την χεσω την οδυσσεια και τα αρχαια που η μαλακισμενη η φιλολογος επεμενε να μαθουμε το ειμι και τους αοριστους και παπαριες. σκατα.
μπορει επισης εγω να ημουν τεμπελης και να μη διαβασα οσο επρεπε γιατι με ενδιεφεραν αλλα πραματα.

με ενα γρηγορο σερτς στο γκουγκλ βρισκω ολα τα βιβλια που μου ελεγε η μανα μου. αυτα που ειχαμε ολοι. που εκαναν 2.5 χιλιαρικα τοτε...

δεν ξερω αν θεωρω την μυθολογια, μυθολογια κυριολεκτικα. παπαρολογια των αρχαιων δηλαδη. η ιστορια με μια ανταυγεια ψεματος στη εννοια της. ισως δεν διαβασα τοσο αφου τη θεωρουσα ανουσια, και ειχα αλλα αναγνωσματα. ξερω ομως οτι η μυθολογια ειναι κατι που θα επρεπε να εχουμε ολοι εξαντλησει. να τα ειχαμε διαβασει τα παντα ολα. να μη ειχαμε κενα. ενταξει μην ειμαι και υπερβολικος, να ειχαμε διαβασει αρκετα. η μυθολογια τελικα ειναι σα τα εμβολια. τα κανεις μικρος και εισαι καλυμμενος. κας μη νομιζεις οτι εχουν σημαντικη δραση. κανουν τεραστιο καλο στον οργανισμο σου. σα τη μυθολογια στο μυαλο σου.

Μπορεί να είναι ύφασμα. Ή ανεμόσκαλα.

Πιάσε το μι απ' την ουρά, να το πιάσω απ' τα ποδαράκια, να το τεντώσουμε. Δεν είναι μι αυτό που έχουμε. Αλλά και το λάμδα, σαν καμηλοπάρδαλη είναι. Κόψε λίγο τον λαιμό του, μακραίνει τον δρόμο προς την αυτογνωσία.

προχτες το βραδυ ειχε ενα διαολεμενο αερα που χτυπαγε ανελεητα το καφενειο που παμε συνηθως. αν ολο το βραδυ ασχολεισαι με υδροδυναμικη και σωληνωσεις και αντλιες και μαλακιες , το μονο που θες αργοτερα ειναι να πας για μπιρες. μανιασμενα.
δεν ειχα φαει ντινερ καθω εφαγα λιγο αργουτσικα μεσημεριανο, και αποφασισα να παρω μια κρεπα απο το κρεπατζιδικο εκει κοντα, εξειδικευετε στα βρωμικα χοντρογκ, αλλα και οι κρεπες του μπορει να ειναι καλες. μια φορα ειχα φαει μονο , μια με σοκολατα. καποιος απο την παρεα που πηρε , βλεποντας τον να την τρωει λαιμαργα, τον ρωτησα τι λεει το κρεπονι και μου ειπε οτι ειναι η χειροτερη κρεπα που εχει φαει ποτε.
αυτη η απαντηση μου κεντρισε την περιεργεια να δοκιμασω. ποσο σκατα δηλαδη μπορει να ειναι? ισως αυτη η λιγδα και βρωμα της κρεπας του να τον καβλωνε και να ετρωγε ακομα πιο γρηγορα θελοντας να φτασει τον οισοφαγο του σε οργασμο. αυτο με εκανε να σηκωθω και να παρω μια. η γκομενα που εφτιαχνε της κρεπες, με λαδωμενο τιγκα το μαλλι και ξενερωμενη που την σηκωσα και της ζητησα να μου φτιαξει μια, εκανε το καλυτερο της. μπορω να πω οτι δεν ηταν τοσο ασχημα οσο φανταστηκα. τιποτα δεν ειναι τελικα τοσο ασχημο οσο ακουγεται. Ή οσο φαινεται. εστω και αν εισαι ακομα βουτηγμενος μεσα στα σκατα. τα σκατα εχουν την ιδια μυρωδια. δεν μυριζουν ροδονερο παντως. σου φαινεται οτι μυριζουν ετσι ομορφα. ισως να ειναι μπουκωμενη η μυτη σου. ισως να μου μυριζει ωραια το αφτερ-σεϊβ μου αλλα η δυσωδια ειναι εκει. τα σκατα ειναι σκατα απλα εγω δεν θελω να τα αντιληφθω.
τι ειναι πιο δυνατο? η μποχα του σκατου γυρω σου ή η μυρωδια του ερωτα μεσα σου και γυρω σου?
ολη μερα ακουγα τους χορορς. δεν ξερω αν μου γαμησαν η μου εφτιαξαν την ψυχολογια, ξερω οτι δεν ειδα κανενα εφιαλτη οση ωρα κοιμομουν, και ξερω πως μιαμιση ωρα στο καφενειο σκεφτομουν μονο αυτους. Και δεν μπορω ακομα να κατασταλαξω αν ο φροντμαν μου αρεσει ή όχι. Γενικα μπορω να αποφασισω με σιγουρια ότι ειμαι αναποφασιστος.

να και ενα σαϊτ που το λατρευω. απιστευτη η ιδεα του, και τα σαντουιτσακια του ειναι απλα μια καψουρεμενη λιγουρα που δεν θα μπορουσα ποτε να αποποιηθω. το να σκαναρεις τα σαντουιτς που τρως δεν ειναι απλα μια συνηθεια. ειναι η αποδειξη οτι τα καλα πραγματα πρεπει να μοιραζονται.

λειπω

λειπω πολυ καιρο απο δω μεσα. αυτη η δημιουργικη καταστροφη ειναι που σου δινει τη ζωη για το μελλον. καποιος ειχε γραψει σε ενα τοιχο ενος σπιτιου φιλου, πως μεσα απο την απολυτη καταστροφη γεννιεται ενα φεγγοβολο αστερι. δεν το πιστευα. δεν ξερω αν δεν το πιστευω ακομα. δεν ξερω αν πιστευω την αληθεια. δεν ξερω αν αυτω που ζω ειναι αληθεια. ειναι παντως μαλακια να εισαι βουτηγμενος μεχρι το κοκκαλο στα σκατα, και τα σκατα να σου μυριζουν σα ροδονερο.

παπαρια μεντολες.

δεν γινεται, μερικες φορες πρεπει να οργανωνεις καποια πραγματα καλυτερα.

πρεπει να εισαι αποφασιστικος, εγκαιρος και προνοητικος αν θες καποια πραγματα να πετυχαινουν.

καλες οι σερενατες στο λιμανι και οι καφεδες και οι ρακες και τα ντελιβερι στο σπιτι, η πουτανα η ζωη ομως δεν σε αφηνει σε χλωρο κλαρι οταν μερικες επιθυμιες σου αρχισουν να τριβουν το λυχναρι του μυαλου σου. τα ξεχνας αυτα ολα και μπαινει μεσα σου ο διαολος ολακερος, σε κανει να εχεις μονιμο λοξυγγα και να θες να κατουρας καθε 5 λεπτα. και ολα αυτα γιατι οταν η επιθυμια σου χτυπησει το κοκκινο και δεν κρατιεσαι πλεον μακρια απο το στοχο σου, τοτε αν δεν εισαι τα 3 παραπανω επιθετα που ειπαμε, παιρνεις απλα τον πουλο και ηρεμεις παρεα με τις τυψεις και τις ενοχες σου.

Αν εισαι μπορεις απλα να συνεχισεις να ελπιζεις, μεχρι παλι να παρεις τον πουλο γιατι είναι ηδη αργα.

Μεχρι που καποια στιγμη βρισκεσαι προ εκπληξεων, ειτε δυσαρεστων ειτε ευχαριστων. Παραμενουν όμως εκπληξεις και πολλες φορες δεν σε αφηνουν να ξερεις πώς να αντιδρασεις.

Η πουτανα η ζωη είναι τοσο μυστηρια.

εκει ερχεται η δημιουργικη καταστροφη, εκει που το περιμενες να ερθει. ησουν ετοιμος, και δεν ηξερες πως να αντιδρασεις. ή μαλλον ηξερες πολυ καλα οτι αυτη η καταστροφη θα ειναι δημιουργικη, γιαυτο αραξες και την υποδεχθηκες με ανοιχτες αγκαλες και ανοιχτα ποδια.

ειναι γαματο να εμποδιζεις τον εαυτο σου απο αυτα που θελει. ειναι το απογειο της πειθαρχειας. οταν δεν εισαι ομως πειθαρχημενος και εμποδιζεις τον εαυτο σου απο αυτα που θελει ή εισαι εντελως τελειως καθυστερημενος μαλακας, ή εισαι ερωτευμενος μαλακας.

γαμω το σπιτι τους, δεν θελω να αξιολογω ουτε να αξιολογουμαι. και σημερα ενω ο προφεσορας μας ειχε πρηξει τα παπαρια για την μεγαλη μελετη που εχουμε να παραδωσουμε στο τελος του εξαμηνου, μας φυλαγε και ενα δωρακι. ενα ερωτηματολογιο. τι ερωτηματολογιο? αξιολογησης. ναι λοιπον η αξιολογηση , εφαρμοστηκε. τουλαχιστον στο πολυτεχνειο απο σημερα συμπληρωνουμε τα σκατοερωτηματικοφυλλαδα τους. μας βαζουν να το συμπληρωσουμε, ο καθηγητης απαιτει εθελοντη -τσιρακι να τα μαζεψει να τα σφραγισει και να τα παει στην γραμματεια, και οταν του λεμε να αραξει και αυτος οση ωρα συμπληρωνουμε για να ειναι παρων ωστε να γινει και συζητηση πανω στο θεμα, σηκωνεται και φευγει. αντε γαμησου, αν εσεις δεν δινεις ουτε ενα πουτσο για την αξιολογηση γιατι μας σκοτιζεις εμας τα παπαρια ρε μαν? αν δεν συμφωνεις με την αξιολογηση γιατι τα μοιραζεις στο μαθημα σου ? ειναι προαιρετικα το ξερω, αλλα δεν χρειαζεται να κανεις ουδε μια νυξη στο θεμα. αστο να παει στο διαολο αν δεν συμφωνεις. και ενω συμφωνεις τοτε γιατι δεν καθεσαι να το συζητησουμε να μας πεισεις γιατι πρεπει να γινει η γαμιολα η αξιολογηση? μπορει να βιαζονταν ο ανθρωπος να ειχε κατι να κανει, οκ. αλλα το θεμα ειναι η γενικοτερη σταση του καθηγηταριου απεναντι στο θεμα.

βγαινω απο το αμφιθεατρο και στη γωνια ειναι κατι τυπισσες της πανσπουδαστικης και μοιραζουν προκηρυξεις. παιρνω μια και την διαβαζω.

αντιγραφω δυο πραγματακια που μαρεσαν.

"Βέβαια, το περιεχόμενο της ...«ακαδημαϊκότητας» στον καπιταλισμό δεν προσδιορίζεται από τις ανάγκες του λαού, αλλά από τα συμφέροντα της τάξης που έχει την εξουσία. Αυτή η τάξη, η αστική, είναι που ...χρωματίζει, που δίνει περιεχόμενο στις «ακαδημαϊκές» αξίες. Γι" αυτό και η επίκληση, σήμερα, εννοιών, όπως «ποιότητα» ή «ακαδημαϊκά κριτήρια», χρησιμοποιούνται μόνο για να δημιουργούν αυταπάτες στο λαό. Στην πραγματικότητα, όπως και να τη βαφτίσουν, η αξιολόγησή τους είναι εργαλείο πιο στενής σύνδεσης της εκπαίδευσης με τις ανάγκες του κεφαλαίου."

"Αυτή η τάξη, η αστική, είναι που ...χρωματίζει, που δίνει περιεχόμενο στις «ακαδημαϊκές» αξίες. Γι" αυτό και η επίκληση, σήμερα, εννοιών, όπως «ποιότητα» ή «ακαδημαϊκά κριτήρια», χρησιμοποιούνται μόνο για να δημιουργούν αυταπάτες στο λαό. Στην πραγματικότητα, όπως και να τη βαφτίσουν, η αξιολόγησή τους είναι εργαλείο πιο στενής σύνδεσης της εκπαίδευσης με τις ανάγκες του κεφαλαίου."



Η ΜΑΛΑΚΙΑ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΤΟ ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΑ ΡΕ ΓΑΜΩΤΟ.

socialism ou barbarie

Σε λίγες μέρες συμπληρώνονται 6 μήνες από το Δεκέμβρη της γενιάς μας. Βάρκιζα τέλος, γράφει σε ένα τοίχο κάτω από την πολυκατοικία μου. Όμως, τις μέρες που καιγόταν η Αθήνα, κάποιοι συνέχιζαν τη δουλειά τους, σαν να μην τρέχει τίποτα. Κάποιοι άλλοι βρήκαν επιτέλους εκείνη την αφορμή που τόσα χρόνια έψαχναν και χύθηκαν στους δρόμους. Κάποιοι άλλοι αναθάρρησαν, όμως έπειτα θρονιάστηκαν πάλι στη σιγουριά και στη θαλπωρή του καναπέ τους. Κάποιοι αποφάσισαν να τραβήξουν δρόμους σκοτεινούς, όπως από καιρό τώρα ήθελαν. Και κάποιοι, υποτίθεται μέσα στα πράγματα, αδυνατούσαν να καταλάβουν και να εξηγήσουν αυτά που γίνονταν, μα κυρίως αυτά που μπορούσαν ακόμη να έλθουν και δεν είχαν έλθει.
Σήμερα…σχεδόν 6 μήνες μετά…όλοι αυτοί οι κάποιοι βαδίζουν σε άλλους ρυθμούς…οι οργισμένοι 15χρονοι είναι αλλού…οι οργισμένοι νέοι επίσης…αυτοί που ήταν πάντα αλλού, εξακολουθούν να βρίσκονται εκεί…και αυτοί που κάπου αλλού βρέθηκαν τις σκοτεινές μέρες του Δεκέμβρη, τώρα σκάβουν δέντρα, πίνουν μπύρες, αράζουν σε παραλίες, βρίσκουν πάλι λίγο χρόνο να δουλέψουν και να ερωτευτούν…
6 μήνες μετά το Δεκέμβρη, παραμονές εκλογών, ένα ερώτημα έχει στηθεί στη σκηνή του πολιτικού θιάσου που μας κυβερνά χρόνια τώρα: σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα; Στα λόγια της Λούξεμπουργκ και στα κείμενα του Καστοριάδη, περιστρέφεται ο πολιτικός θίασος και παίζει με νοήματα που αδυνατεί από πάντα να καταλάβει, όπως αδυνατεί εδώ και 6 μήνες να καταλάβει τα πιο βαθιά και πιο ρηχά αίτια του Δεκέμβρη μας.
Αφοριστικά δημιουργούνται εξισώσεις, γράφονται κείμενα, μάλλον από ανθρώπους που στις βιβλιοθήκες προσπερνούσαν τον Καστοριάδη, όπως ο θίασος της αρχαίας τραγωδίας προσπερνούσε το μίασμα.
Το δίλημμα του Καστοριάδη ξεπερνά ΠΑΣΟΚ και ΝΔ και το εκκρεμές Καραμανλής – Παπανδρέου. Το δίλημμα του Καστοριάδη ξεπερνά εποχές και χρόνους, τοποθεσίες και έθνη, άτομα και κοινωνίες, δίπολα και λοιπές διχοτομήσεις. Ο σοσιαλισμός, για τον Καστοριάδη, είναι ο Δεκέμβρης του 2008 να διαρκεί για πάντα, κάθε μέρα και κάθε ώρα, σε κάθε άτομο, με κάθε τρόπο. Να μην εξαντλείται άσκοπα σε χρονικούς ή τοπικούς περιορισμούς, ταξικές ή εθνικές διαφορές, σε βίαιες ή «έξυπνες» μορφές αντίδρασης. Κάθε μέρα να ξυπνάς με την αίσθηση της επανάστασης, προσωπικής, ατομικής, κοινωνικής και πανανθρώπινης. Επανάσταση στο κρεβάτι και στην κουζίνα, στη δουλειά και τη διασκέδαση, στις συναναστροφές και στις εξορίες. Ο σοσιαλισμός δεν μπορεί να περιχαρακώνεται, δεν μπορεί να εξαντλείται, δεν μπορεί να μένει σταθερός και άπραγος.
Και η βαρβαρότητα είναι ο εφησυχασμός, η καθησυχασμός, η άβουλη πραότητα, η αντίδραση που μένει σκλαβωμένη στον καναπέ (ενώ υπάρχει), ο φόβος και η καταπράυνσή του με δόσεις κατανάλωσης και εξάρτησης από τις φωνές των ειδικών, η υποταγή στο άλογο ή το παράλογο και τέλος η γενικευμένη υποταγή σε «αυτό που δεν μπορώ να κάνω τίποτα, για να αλλάξω και να αποφύγω».
6 μήνες μετά το Δεκέμβρη, στις καθημερινές μας συναναστροφές έχει επανέλθει η ειρήνη και η τάξη που οι πολλοί μας επιβάλλουν να έχουμε. Τα ανήσυχα πνεύματα και μυαλά σιωπούν και πνίγονται στη γενικευμένη βαρβαρότητα που επιδιώκουν και πετυχαίνουν οι πολλοί. Δεν είναι βάρβαροι ούτε αυτοί που μας κυβερνούν, ούτε αυτοί που θέλουν να μας κυβερνήσουν. Βάρβαροι είναι όσοι περιορίζουν τους πολύχρωμους ορίζοντές τους στη μπάλα και τα μπουζούκια, το Lacoste και την L. Vitton, το δίλημμα Κολωνάκι ή Εξάρχεια, τα γρήγορα αυτοκίνητα και τις γκόμενες με τις κοντές φουστίτσες. Που την περιορίζουν σε αυτά και μόνο αυτά και δεν θέλουν ή δεν μπορούν να δουν το πολύχρωμο που ξετυλίγεται πέρα από τα κλειστά πλαίσια.
Βάρβαροι όμως πάνω από όλους εμείς…που 6 μήνες μετά, πίνουμε μπύρες και ερωτευόμαστε, σαν να είναι αυτό μόνο που μας έμεινε πια στη ζωή, αφού πετύχαμε πλέον να παρασταθούμε στην εξέγερση που θα αναφέρουμε με δέος και στόμφο στα εγγόνια μας. Και τελικά…περιμένοντας να φύγουν οι βάρβαροι…διαπιστώνουμε ότι δεν υπάρχουν καθόλου…ότι είναι μία λύση…είναι ο φόβος ότι θα έρθουν ενώ είναι ήδη εδώ…είναι η ταυτόχρονη ηρεμία που προσδίδει η εναπόθεση των σημαντικών σε άλλους…η αποποίηση του χρέους μας απέναντι στους εαυτούς μας και την κοινωνία μας…η δικαιολογία ότι δεν μπορούμε, διότι δεν μπορούμε…

απο το arxediamedia

ρε μαλακες θα πεθανει.

οταν το κρατος σε κυνηγαει και θελει να σε σκοτωσει, βρισκει πολλους τροπους. ειναι πολυ δυσκολο να ξεφυγεις απο τα αρπακτικα του, τα μαυρα φιδια, τα γκρι πουλια, τα πανεξυπνα λαγωνικα. πολλοι τους λενε γουρουνια , εγω που δεν εχω καλες σχεσεις με τα ζωα απλα τους λεω φλομπες ξεκουμπωτους. ενας ανθρωπος ταλαιπωρημενος απο το κρατος και τις πουστιες της ασφαλειας, τωρα βρισκετε σε ασχημη κατασταση και ειναι στο νοσοκομειο κανοντας απεργεια πεινας. με δικες, συνεχεις φυλακισεις και ενα σκηνοθετημενο ατυχημα αυτοκινηστικο ατυχημα που ευτυχως απετυχε, η ασφαλεια θελει τον Ν.Κ. νεκρο. Ο Ν. που στοχοποιηθηκε οπως πολλοι αλλοι, συνεχιζει την απεργια , ενω απο τις προηγουμενες μερες που ζουσε χωρις φαγητο και νερο. ολα τα μιντια το εχουν βουλωσει, μονο αυτοι εδω εγραψαν για το περιστατικο. δεν ειναι σωστο να το βουλωνεις. και η δολοφονια εμμεση ή αμεση ειναι παντα δολοφονια.

συνεχης ενημερωση για τον Ν.Κ. εδω.

Μετά τα πογκρόμ στον καταυλισμό των Αφγανών στο λιμάνι της Πάτρας, τις μαζικές απελάσεις, τις δολοφονίες μεταναστών στο αλλοδαπών της Π. Ράλλη, τις επιχειρήσεις-σκουπα και τους ξυλοδαρμούς στο κέντρο της Αθήνας και τη Θεσσαλονίκης, τους βασανισμούς και τις απελάσεις στα σύνορα, το ελληνικό κράτος αποφασίζει να δείξει και στα Χανιά τα άγρια σχέδιά του.

πατα επανω στο κειμενο για να το διαβασεις ολοκληρο.

εφιαλτης.

επεσα για υπνο πριν απο καμια ωρα, ειχα πιει μονο ενα γαλα, και μολις κοιμηθηκα αρχισα μεσα στο σκοταδι, με ανοιχτα ματια να βλεπω πρασινα σκουληκια σε μαυρο φοντο. γυρνουσαν το ενα γυρω απο το αλλο, ηταν τρια-τεσσερα και ξαφνικα ειδα μια παραλια και αριθμους,σα αυτους του χρηματηστηριου γαμω το σπιτι τους, την παραλια την θυμηθηκα, ηταν αυτη. πηγαιναμε με τους προσκοπους εκει απο τα λυκοπουλα... καπου εκει ηρθε μια φιλη μου που εχω να την δω καιρο, αρχισε να τρεχει σα ανεμοκυκλοποδαρη γαζελα στις αναερες ρουγες , διπλα στη παραλια ολα αυτα, ναι!! ειχαμε κανονισει μηνες πριν να βρεθουμε ,τωρα τυχαια περναει απο διπλα μου τρεχοντας και δεν μπορω ουτε να τη ρωτησω τι κανει. ασφοδελοι και συγγενεις, μαζεμενοι στο οικοπεδο των πρωτων, και μια υψικαμινος στη μεση να θελει να τους πλακωσει ολους. τα σκουληκια ηταν ομως ακομα εκει, μαζι μου στη παραλια, στο μπανιερο μου μεσα, σε μια τσεπη εβγαιναν απο την τρυπα που εχει για να φευγουν τα νερα. δεν ηθελα να τα πιασω. στη θαλασσα μπροστα μου, εβλεπα την αδριατικη, σε αυτη τη παραλια ειχε παει να πνιγει ενας φιλος πριν χρονια και τον εβλεπα πιο περα να κυλιεται μονος στις αμμους. κοιτουσα τον οριζοντα και σκεφτομουν οτι ενας ανθρωπος υψους 1.70 μ. απο την επιφανεια της θαλασσας βλεπει περιπου περι τα 4 μιλια. αρα εγω εικοσι ποντους ψηλοτερος θα μπορουσα να δω πιο μακρια. γαμιολα μυωπια, δεν ηξερα αν φοραω φακους επαφης. δεν θυμαμαι αν εβλεπτα θολα , θυμαμαι οτι ακουγα καποιον να φωναζει σα ηχώ: "αϊ αμ δε γουέϊ". μου θυμιζε ρομπερτ παουελ, απο τον ιησου απο τη ναζαρετ, η θαλασσα ειχε ιδιο χρωμα με τα ματια του. αρχισα να περπαταω στην αμμο, η φιλη μου ειχε εξαφανιστει, πηγαινα προς την καντινα που θυμομουν να υπαρχει. απο χρόνια. φαινονταν μικροσκοπικη στον οριζοντα. αραγε αυτο για τα 4-5 μιλια λες να ισχυει και για τη στερια? η γη ειναι καμπυλογραμμη. πω ρε πουστη που παω και μπλεκω. και τα σκουληκια ακομα εκει. εχω και μια μιξα, που νοιωθω να ειναι σα σκουληκι μεσα στο ρινικο μου συστημα και αηδηιαζω ακομα πιοτερο. σκεφτομαι οτι ακομα δεν εχω διαβασει τις τελευταιες 20 σελιδες απο το "ανασταση" του τολστοϊ, τι απαραδεκτος ειμαι που ξεκιναω καινουργια βιβλια χωρις να τελειωσω καλα καλα τα παλια. μαλακια που δεν το εχω εκει γιατι θα μπορουσα να αραξω να το διαβασω στην καντινα. με μπιρα. πω ρε φιλε. περπαταω πιο γρηγορα και σα απο θαυμα φτανω. ΠΑΜΕ ΚΑΛΑ? στην καντινα , στις πρασινες και ασπρες πλαστικες καρεκλες του γυφτου, καθονται ανταρτες του εαμ και στρατιωτες του δημοκρατικου στρατου με τις χλαινες τους, οι μεν με τα δικωχα οι δε με τα κρανη. εισαστε καλα ρε μαλακες? νοιωθετε? βγαλτε τις χλαινες και τις τρυπιες μποτες και πηγαινετε για μπανιο. θα εχουν ψειρες σκεφτομαι, ας τους αποφυγω. δεν με προσεχει κανεις. λες και δεν υπαρχω. ψαχνω καρεκλα. δεν υπαρχει. δεν εχω ουτε λεφτα ουτε το βιβλιο μαζι μου. τι ανεκδιηγητα ηλιθιος που ειμαι. να ο συνταγματαρχης δαβακης. στη πολυκατοικια που μενουν οι γονεις μου, στον αποπανω οροφο μενει η εγγονη του. αυτος δεν πεθανε το 43? τι δουλεια εχει εδω με τους εμφυλιους? θα παω να του μιλησω. πολλες φορες εμποδιζομαι απο καταστασεις, συγκυριες ή ανθρώπους, τις περισσοτερες φορες ομως εμποδιζομαι απο τον ιδιο μου τον εαυτο. ξυπναω ιδρωμενος, πινω σπραϊτ και ανοιγω το λαπτοπ στο κρεβατι. το δερμα μου βρωμαει αντιηλιακο. το πρωτο βιντεο που βλεπω ειναι αυτο. καλο ξημερωμα.

και για να μη ξεχνιομαστε.

http://babyloniafest.blogspot.com/