socialism ou barbarie

Σε λίγες μέρες συμπληρώνονται 6 μήνες από το Δεκέμβρη της γενιάς μας. Βάρκιζα τέλος, γράφει σε ένα τοίχο κάτω από την πολυκατοικία μου. Όμως, τις μέρες που καιγόταν η Αθήνα, κάποιοι συνέχιζαν τη δουλειά τους, σαν να μην τρέχει τίποτα. Κάποιοι άλλοι βρήκαν επιτέλους εκείνη την αφορμή που τόσα χρόνια έψαχναν και χύθηκαν στους δρόμους. Κάποιοι άλλοι αναθάρρησαν, όμως έπειτα θρονιάστηκαν πάλι στη σιγουριά και στη θαλπωρή του καναπέ τους. Κάποιοι αποφάσισαν να τραβήξουν δρόμους σκοτεινούς, όπως από καιρό τώρα ήθελαν. Και κάποιοι, υποτίθεται μέσα στα πράγματα, αδυνατούσαν να καταλάβουν και να εξηγήσουν αυτά που γίνονταν, μα κυρίως αυτά που μπορούσαν ακόμη να έλθουν και δεν είχαν έλθει.
Σήμερα…σχεδόν 6 μήνες μετά…όλοι αυτοί οι κάποιοι βαδίζουν σε άλλους ρυθμούς…οι οργισμένοι 15χρονοι είναι αλλού…οι οργισμένοι νέοι επίσης…αυτοί που ήταν πάντα αλλού, εξακολουθούν να βρίσκονται εκεί…και αυτοί που κάπου αλλού βρέθηκαν τις σκοτεινές μέρες του Δεκέμβρη, τώρα σκάβουν δέντρα, πίνουν μπύρες, αράζουν σε παραλίες, βρίσκουν πάλι λίγο χρόνο να δουλέψουν και να ερωτευτούν…
6 μήνες μετά το Δεκέμβρη, παραμονές εκλογών, ένα ερώτημα έχει στηθεί στη σκηνή του πολιτικού θιάσου που μας κυβερνά χρόνια τώρα: σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα; Στα λόγια της Λούξεμπουργκ και στα κείμενα του Καστοριάδη, περιστρέφεται ο πολιτικός θίασος και παίζει με νοήματα που αδυνατεί από πάντα να καταλάβει, όπως αδυνατεί εδώ και 6 μήνες να καταλάβει τα πιο βαθιά και πιο ρηχά αίτια του Δεκέμβρη μας.
Αφοριστικά δημιουργούνται εξισώσεις, γράφονται κείμενα, μάλλον από ανθρώπους που στις βιβλιοθήκες προσπερνούσαν τον Καστοριάδη, όπως ο θίασος της αρχαίας τραγωδίας προσπερνούσε το μίασμα.
Το δίλημμα του Καστοριάδη ξεπερνά ΠΑΣΟΚ και ΝΔ και το εκκρεμές Καραμανλής – Παπανδρέου. Το δίλημμα του Καστοριάδη ξεπερνά εποχές και χρόνους, τοποθεσίες και έθνη, άτομα και κοινωνίες, δίπολα και λοιπές διχοτομήσεις. Ο σοσιαλισμός, για τον Καστοριάδη, είναι ο Δεκέμβρης του 2008 να διαρκεί για πάντα, κάθε μέρα και κάθε ώρα, σε κάθε άτομο, με κάθε τρόπο. Να μην εξαντλείται άσκοπα σε χρονικούς ή τοπικούς περιορισμούς, ταξικές ή εθνικές διαφορές, σε βίαιες ή «έξυπνες» μορφές αντίδρασης. Κάθε μέρα να ξυπνάς με την αίσθηση της επανάστασης, προσωπικής, ατομικής, κοινωνικής και πανανθρώπινης. Επανάσταση στο κρεβάτι και στην κουζίνα, στη δουλειά και τη διασκέδαση, στις συναναστροφές και στις εξορίες. Ο σοσιαλισμός δεν μπορεί να περιχαρακώνεται, δεν μπορεί να εξαντλείται, δεν μπορεί να μένει σταθερός και άπραγος.
Και η βαρβαρότητα είναι ο εφησυχασμός, η καθησυχασμός, η άβουλη πραότητα, η αντίδραση που μένει σκλαβωμένη στον καναπέ (ενώ υπάρχει), ο φόβος και η καταπράυνσή του με δόσεις κατανάλωσης και εξάρτησης από τις φωνές των ειδικών, η υποταγή στο άλογο ή το παράλογο και τέλος η γενικευμένη υποταγή σε «αυτό που δεν μπορώ να κάνω τίποτα, για να αλλάξω και να αποφύγω».
6 μήνες μετά το Δεκέμβρη, στις καθημερινές μας συναναστροφές έχει επανέλθει η ειρήνη και η τάξη που οι πολλοί μας επιβάλλουν να έχουμε. Τα ανήσυχα πνεύματα και μυαλά σιωπούν και πνίγονται στη γενικευμένη βαρβαρότητα που επιδιώκουν και πετυχαίνουν οι πολλοί. Δεν είναι βάρβαροι ούτε αυτοί που μας κυβερνούν, ούτε αυτοί που θέλουν να μας κυβερνήσουν. Βάρβαροι είναι όσοι περιορίζουν τους πολύχρωμους ορίζοντές τους στη μπάλα και τα μπουζούκια, το Lacoste και την L. Vitton, το δίλημμα Κολωνάκι ή Εξάρχεια, τα γρήγορα αυτοκίνητα και τις γκόμενες με τις κοντές φουστίτσες. Που την περιορίζουν σε αυτά και μόνο αυτά και δεν θέλουν ή δεν μπορούν να δουν το πολύχρωμο που ξετυλίγεται πέρα από τα κλειστά πλαίσια.
Βάρβαροι όμως πάνω από όλους εμείς…που 6 μήνες μετά, πίνουμε μπύρες και ερωτευόμαστε, σαν να είναι αυτό μόνο που μας έμεινε πια στη ζωή, αφού πετύχαμε πλέον να παρασταθούμε στην εξέγερση που θα αναφέρουμε με δέος και στόμφο στα εγγόνια μας. Και τελικά…περιμένοντας να φύγουν οι βάρβαροι…διαπιστώνουμε ότι δεν υπάρχουν καθόλου…ότι είναι μία λύση…είναι ο φόβος ότι θα έρθουν ενώ είναι ήδη εδώ…είναι η ταυτόχρονη ηρεμία που προσδίδει η εναπόθεση των σημαντικών σε άλλους…η αποποίηση του χρέους μας απέναντι στους εαυτούς μας και την κοινωνία μας…η δικαιολογία ότι δεν μπορούμε, διότι δεν μπορούμε…

απο το arxediamedia

ρε μαλακες θα πεθανει.

οταν το κρατος σε κυνηγαει και θελει να σε σκοτωσει, βρισκει πολλους τροπους. ειναι πολυ δυσκολο να ξεφυγεις απο τα αρπακτικα του, τα μαυρα φιδια, τα γκρι πουλια, τα πανεξυπνα λαγωνικα. πολλοι τους λενε γουρουνια , εγω που δεν εχω καλες σχεσεις με τα ζωα απλα τους λεω φλομπες ξεκουμπωτους. ενας ανθρωπος ταλαιπωρημενος απο το κρατος και τις πουστιες της ασφαλειας, τωρα βρισκετε σε ασχημη κατασταση και ειναι στο νοσοκομειο κανοντας απεργεια πεινας. με δικες, συνεχεις φυλακισεις και ενα σκηνοθετημενο ατυχημα αυτοκινηστικο ατυχημα που ευτυχως απετυχε, η ασφαλεια θελει τον Ν.Κ. νεκρο. Ο Ν. που στοχοποιηθηκε οπως πολλοι αλλοι, συνεχιζει την απεργια , ενω απο τις προηγουμενες μερες που ζουσε χωρις φαγητο και νερο. ολα τα μιντια το εχουν βουλωσει, μονο αυτοι εδω εγραψαν για το περιστατικο. δεν ειναι σωστο να το βουλωνεις. και η δολοφονια εμμεση ή αμεση ειναι παντα δολοφονια.

συνεχης ενημερωση για τον Ν.Κ. εδω.

Μετά τα πογκρόμ στον καταυλισμό των Αφγανών στο λιμάνι της Πάτρας, τις μαζικές απελάσεις, τις δολοφονίες μεταναστών στο αλλοδαπών της Π. Ράλλη, τις επιχειρήσεις-σκουπα και τους ξυλοδαρμούς στο κέντρο της Αθήνας και τη Θεσσαλονίκης, τους βασανισμούς και τις απελάσεις στα σύνορα, το ελληνικό κράτος αποφασίζει να δείξει και στα Χανιά τα άγρια σχέδιά του.

πατα επανω στο κειμενο για να το διαβασεις ολοκληρο.

εφιαλτης.

επεσα για υπνο πριν απο καμια ωρα, ειχα πιει μονο ενα γαλα, και μολις κοιμηθηκα αρχισα μεσα στο σκοταδι, με ανοιχτα ματια να βλεπω πρασινα σκουληκια σε μαυρο φοντο. γυρνουσαν το ενα γυρω απο το αλλο, ηταν τρια-τεσσερα και ξαφνικα ειδα μια παραλια και αριθμους,σα αυτους του χρηματηστηριου γαμω το σπιτι τους, την παραλια την θυμηθηκα, ηταν αυτη. πηγαιναμε με τους προσκοπους εκει απο τα λυκοπουλα... καπου εκει ηρθε μια φιλη μου που εχω να την δω καιρο, αρχισε να τρεχει σα ανεμοκυκλοποδαρη γαζελα στις αναερες ρουγες , διπλα στη παραλια ολα αυτα, ναι!! ειχαμε κανονισει μηνες πριν να βρεθουμε ,τωρα τυχαια περναει απο διπλα μου τρεχοντας και δεν μπορω ουτε να τη ρωτησω τι κανει. ασφοδελοι και συγγενεις, μαζεμενοι στο οικοπεδο των πρωτων, και μια υψικαμινος στη μεση να θελει να τους πλακωσει ολους. τα σκουληκια ηταν ομως ακομα εκει, μαζι μου στη παραλια, στο μπανιερο μου μεσα, σε μια τσεπη εβγαιναν απο την τρυπα που εχει για να φευγουν τα νερα. δεν ηθελα να τα πιασω. στη θαλασσα μπροστα μου, εβλεπα την αδριατικη, σε αυτη τη παραλια ειχε παει να πνιγει ενας φιλος πριν χρονια και τον εβλεπα πιο περα να κυλιεται μονος στις αμμους. κοιτουσα τον οριζοντα και σκεφτομουν οτι ενας ανθρωπος υψους 1.70 μ. απο την επιφανεια της θαλασσας βλεπει περιπου περι τα 4 μιλια. αρα εγω εικοσι ποντους ψηλοτερος θα μπορουσα να δω πιο μακρια. γαμιολα μυωπια, δεν ηξερα αν φοραω φακους επαφης. δεν θυμαμαι αν εβλεπτα θολα , θυμαμαι οτι ακουγα καποιον να φωναζει σα ηχώ: "αϊ αμ δε γουέϊ". μου θυμιζε ρομπερτ παουελ, απο τον ιησου απο τη ναζαρετ, η θαλασσα ειχε ιδιο χρωμα με τα ματια του. αρχισα να περπαταω στην αμμο, η φιλη μου ειχε εξαφανιστει, πηγαινα προς την καντινα που θυμομουν να υπαρχει. απο χρόνια. φαινονταν μικροσκοπικη στον οριζοντα. αραγε αυτο για τα 4-5 μιλια λες να ισχυει και για τη στερια? η γη ειναι καμπυλογραμμη. πω ρε πουστη που παω και μπλεκω. και τα σκουληκια ακομα εκει. εχω και μια μιξα, που νοιωθω να ειναι σα σκουληκι μεσα στο ρινικο μου συστημα και αηδηιαζω ακομα πιοτερο. σκεφτομαι οτι ακομα δεν εχω διαβασει τις τελευταιες 20 σελιδες απο το "ανασταση" του τολστοϊ, τι απαραδεκτος ειμαι που ξεκιναω καινουργια βιβλια χωρις να τελειωσω καλα καλα τα παλια. μαλακια που δεν το εχω εκει γιατι θα μπορουσα να αραξω να το διαβασω στην καντινα. με μπιρα. πω ρε φιλε. περπαταω πιο γρηγορα και σα απο θαυμα φτανω. ΠΑΜΕ ΚΑΛΑ? στην καντινα , στις πρασινες και ασπρες πλαστικες καρεκλες του γυφτου, καθονται ανταρτες του εαμ και στρατιωτες του δημοκρατικου στρατου με τις χλαινες τους, οι μεν με τα δικωχα οι δε με τα κρανη. εισαστε καλα ρε μαλακες? νοιωθετε? βγαλτε τις χλαινες και τις τρυπιες μποτες και πηγαινετε για μπανιο. θα εχουν ψειρες σκεφτομαι, ας τους αποφυγω. δεν με προσεχει κανεις. λες και δεν υπαρχω. ψαχνω καρεκλα. δεν υπαρχει. δεν εχω ουτε λεφτα ουτε το βιβλιο μαζι μου. τι ανεκδιηγητα ηλιθιος που ειμαι. να ο συνταγματαρχης δαβακης. στη πολυκατοικια που μενουν οι γονεις μου, στον αποπανω οροφο μενει η εγγονη του. αυτος δεν πεθανε το 43? τι δουλεια εχει εδω με τους εμφυλιους? θα παω να του μιλησω. πολλες φορες εμποδιζομαι απο καταστασεις, συγκυριες ή ανθρώπους, τις περισσοτερες φορες ομως εμποδιζομαι απο τον ιδιο μου τον εαυτο. ξυπναω ιδρωμενος, πινω σπραϊτ και ανοιγω το λαπτοπ στο κρεβατι. το δερμα μου βρωμαει αντιηλιακο. το πρωτο βιντεο που βλεπω ειναι αυτο. καλο ξημερωμα.

και για να μη ξεχνιομαστε.

http://babyloniafest.blogspot.com/

23+24|05

σημερα εκει που περίμενα το λεωφορειο στη σταση, ειδα μια αφισα ωραια, απο αυτες που δεν βλεπεις και πολυ συχνα στη κρητη. καλαισθητη αφισουλα, Très chic, très hip, très sexy. γενικοτερα τετοια ωραια σκηνικα δεν γινονται συχνα στα χανιά γιαυτο και το βαζω εδω. δεν γουσταρω που ειναι μερα μουσικης και μαλακιες, λες και η μουσικη ειναι σα τους γερους στα καπη και στους οικους ευγηριας που τους θυμομαστε καθε πασχα-χριστουγεννα. τελος παντων, ελπιζω στη πινακοθηκη να εχει πολυ καλα ερ-κοντίσιονς γιατι θα βγαλουμε τη μπεμπελη αν δεν εχει γερο κλιματισμο. το σαϊτ της ομαδας που την διοργανωνει ειναι αυτο. περισσοτερες πληροφοριες εχει εκει. καλη φαση μου ακουγετε. πολυ καλη φαση για την ακριβεια.

holy fuck-lovely allen(no age remix)

You must be a Snickers, because you satisfy me.
πατησε πανω στην εικονα και κατεβασε το κομματι.

καρλ σιφάκις

ποιος ειναι ο καρλ σιφακις? πολυ ελληνικο ακουγετε το ονομα, το επωνυμο ειδικα. την εχω αυτη την απορια εδω και μερικες βδομαδες. δεν μπορω να βρω ουτε ενα στοιχειο για αυτον το τυπο. καρλ σιφακις. μυστηριος. σα το θεμα των βιβλιων του. εχει γραψει την εγκυκλοπαιδεια της μαφιας στην αμερικη, την εγκυκλοπαιδεια των δολοφονιων στην αμερικη, την εγκυκλοπαιδεια του τζογου στην αμερικη, την εγκυκλοπαιδεια των αμερικανικων φυλακων!!! τι θεος ειναι αυτος!!! ειναι ελληνας? ξερετε? ενδεικτικα:

• The Big Book of Hoaxes: True Tales of the Greatest Lies Ever Told!…
• The Mafia Encyclopedia
• Hoaxes and Scams: A Compendium of Deceptions, Ruses and Swindles
• American Eccentrics
• The Encyclopedia of American Crime
• Mobspeak: The Dictionary of Crime Terms
• Encyclopedia of Assassinations (Facts on File Library of World History)
• Frauds, Deceptions, and Swindles
• Encyclopedia of Gambling
• Three Men on Third and Other Wacky Events from the World of Sports
• Strange Crimes and Criminals
• Crimes and the Rich and Famous
• The Dictionary of Historic Nicknames
  

Carl Sifakis
...
Sifakis, the freelance author of 'The Encyclopedia of American Crime', does not endorse conspiracy theories nor the view that such murders invariably change the course of history."- Book News

"A crime reporter and author of numerous books and articles on crime, Sifakis (The Mafia Encyclopedia, LJ 4/1/99) has updated the 1991 edition of his reference book on assassinations.Sifakis states that the 400 assassinations listed in this encyclopedic work are limited selections of 'the most notorious acts of their kind.' In alphabetical order, he provides the names of the prominent leaders and politicians targeted, indicating whether he or she was the victim of an assassination, an attempted assassination, or an alleged attempt.In his coverage of political figures, Sifakis defines the term broadly to include not only rulers and politicians but also people targeted by the old KGB, the South African police during apartheid, or other armed forces.Raiv Gandhi and Yitzhak Rabir, are among the prominent assassination victims included since Sifakis's last edition.Sifakis provides resources for further reading, and a helpful appendix lists assassinations by country.
...
Carl Sifakis is a crime reporter and freelance writer.Formerly with UPI and The Buffalo Evening News, he is the author of numerous books and articles, including The Encyclopedia of American Crime, The Encyclopedia of Gambling, Hoaxes and Scams and The Mafia Encyclopedia.

σε όλο το ιντερνετ τηρειται σιγη ασυρματου για το προσωπο του. δεν μπορω να βρω τιποτα. τι σκατα? να και τι λεει το αμαζον. ελπιζω καποια στιγμη να μπορεσω να μαθω περισσοτερα για αυτη τη προσωπικοτητα.

λαρς σε ειδα και λαχταρς

το σαββατοκυριακο, προβληθηκε στις καννες η καινουργια αυτη ταινια. (το τρειλερ της ειναι αυτο εδω πανω αν δεν τοπιασες.) στη ταινια αποτι διαβασα πεφτει πουτσα και ξυλο αναμεσα σε Willem Dafoe και Charlotte Gainsbourg, οι ηθοποιοι πινουν αιμα και συμβαινουν διαφορα κουλα που εκαναν τα ευαισθητα στομαχακια των θεατων να ανακατευθουν. στις καννες εφαγε απειρο κραξιμο. η ολη φαση στις καννες μου θυμίζει το γουάτ τζάστ χάπεντ. με ρομπερτ ντε νιρο αντι για λαρς φον τριερ. τελικα οι ζωη ειναι εμπνευσμενη απο τις ταινιες.

Π.Π.

Στις 29 απρίλη σε μια εφημερίδα είχα διαβάσει για τον Πέτρο Πικρό. Την Κυριακή που μας πέρασε , προχτές δηλαδή, διάβασα πάλι για τον ίδιο, και αναρωτήθηκα πως μπορούν οι δημοσιογράφοι να κλέβουν τις ιδέες, ο ένας απο τον άλλο, αφουύ κιόλας περάσουν μόλις λίγες βδομάδες. τελικά ειχα άδικο αφού και τα δυο άρθρα, γράφτηκαν με αφορμή την επανέκδοση δύο σημαντικών βιβλίων της νεοελληνικής λογοτεχνίας, των συλλογών διηγημάτων «Χαμένα κορμιά» (1922) και «Σα θα γίνουμε άνθρωποι» (1924) του Πέτρου Πικρού.

Αν ήταν με το νερό να κόβεται ο βήχας...

«Στο αναμεταξύ εγώ είχα σιαχτεί λιγάκι. Σιαχτεί, ο λόγος το λέει. Να! Πάστρεψα λίγο τα παπούτσια μου με το σάλιο... κάτι παπούτσια! Τέντωσα τις κάλτσες μου και σήκωσα όσο μπορούσα το φουστάνι, για να φαίνουνται καλύτερα τα μπούτια μου. Στην αρχή είπα να τα κατεβάσω πιο κάτω για να φαίνουμε πιο μεγάλη. Μα ήξερα πως τους άντρες... κάτι γέρους προπάντων, τους αρέσουν πολύ οι γάμπες των κοριτσιών. Πόσες φορές εκεί που πήγαινα... Καλέ για πέστε μου!... Τι καταλαβαίνουν τώρα αυτοί οι άνθρωποι και πειράζουν έτσι τα κορίτσια; Κάτι λόγια! Κάτι πράματα! Να τύχει έτσι καμιά φορά ο λόγος... Ας μην τα πολυλογούμε τώρα... Κατέβασα που λέτε δεξιά κι αριστερά τα μαλλιά μου, και με κάθε τρόπο πολεμούσα να φτιάσω τη χτενισιά μου... έτσι σαν κι εκείνες... Φτιασίδι δεν είχα. Τι κρίμα έλεγα... Πώς λυπόμουνα!... Θαρρούσα πως ήταν απαραίτητο γι' αυτή τη δουλειά... Μπα! δεν βαριέστε! Αν ήταν με το νερό να κόβεται ο βήχας... Μόνο να! Εσάς που σας στενοχωρώ, αυτό με πειράζει. Σας το είπα ε; Μήτε και κόκκινο είχα να βάψω τα χείλη μου. Τα βύζαξα κι εγώ κάμποσην ώρα, τα δάγκωσα κιόλας κι έτσι φαινόντανε κόκκινα, κατακόκκινα. Τι τρελή που ήμουνα!... Αμάθητη βλέπετε. Τα ίδια και για την πούντρα· κι αυτήν την θαρρούσα απαραίτητη. Γρατσούνισα το ντουβάρι, πήρα λίγο ξερό σουβά και πασάλειψα τα μούτρα μου, έτσι για πούντρα να πούμε. Παιδί! τι να πεις; Υστερα μ' ένα σβησμένο σπίρτο έβαψα τα ματοτσίνορά μου, και μα την αλήθεια... πού πήγε ο νους μου! Δεν θα το πιστέψετε; Τα στήθια μου! μου φάνηκαν μικρά τα στήθια μου! Αμ βέβαια, πόσο χρονώ ήμουνα τότες!»

Απόσπασμα από το διήγημα του Πέτρου Πικρού «Ξομολογημένα» που δημοσιεύτηκε το 1922 στο βιβλίο «Χαμένα κορμιά».

ένα δέυτερο απόσπασμα του Πικρού, το "σαν παραμύθι" βρίσκεται εδώ.

το πρώτο άρθρο και εν συνεχεία το δέυτερο άρθρο.

σγουάϊν ο φλου.

μολις εσκασε το σγουάϊν φλού στο ελλαντα, δηλαδη εδω και καμια ωρα, ολοι οι φιλοι μου που ειναι στο εξωτερικο μου πρηζουν τα αρχιδια στο σκαϊπ με τις βλακειες τους και με το κρυο χιουμορ για την πανδημια. η φλομπια πηγαινε συννεφο, μεχρις οτου εξαιτιας μιας συζητησης θυμηθηκα ενα βιβλιαρακι που ειχα διαβασει μικρος, το δε πίγκμαν του πόλ ζιντέλ.. τωρα που το σκεφτομαι σοβαρα, πραγματικα ο κυριος πιγκνάτι ο κυριος χαρακτηρας, μπορει να ειχε την γριπη των χοιρων απο τοτε. θα σας εξηγησω γιατι. αυτος λοιπον πηγαινε στον ζωολογικο κηπο καθε μερα και ταϊζε τα ζωα ωσπου καποια στιγμη πεθανε η γυναικα του. ο κυριος πιγκνάτι ειχε ιδιαιτερη αδυναμια σε ενα αρρωστιαρη μπαμπουινο και τον ταιζε συνεχως. αυτο μας δειχνει απο που πραγματικα προηλθε η γριπη και τα γουρουνια τωρα την εκαναν διασημη. μαλλον της μετεφερε της φουκαριαρας το σγουαϊν φλου ο θειος αλλα επειδη ειχε ισχυρο ανοσοποιητικο και επειδη ο ιος δεν ηταν τοσο εξελιγμενος την σκαπουλαρε για λιγο. ο μπαμπουϊνος πεθανε και μαζι του και ο κυριος πιγκνατι. απο καρδιακο λεει μεσα στο βιβλιο , εγω πιστευω-χωρις να θελω να γινω συνωμοσιολογος- πως πεθανε απο τον Ν1Η1. ο ιος υπηρχε απο το 1918, πανδημία στην ισπανια ελεγαν τοτε. με τα πουλια μεταφερθηκε στο μεξικο και στην αμερικη και στην αγγλια και στις αλλες χωρες του κοσμου. το εχουν εξηγησει οι ειδικοι.ο ιος αυτος ισως να ειναι σα το έϊντς, ειμαι σιγουρος οτι τωρα ειναι πανισχυρος και πιο εξελιγμενος και πιο δραστικος. πιο κιλλερ. ειδικα τωρα που χτυπησε και τη ελλαδιτσα, εχει διατρησει καθε γραμμη αμυνας και προληψης στο συγχρονο κοσμο. αν οι επιστημονες ειχαν διαβασει το βιβλιαρακι αυτο θα ηξεραν καλυτερα να ερμηνευσουν το πως και γιατι. ειναι προφητικο σας λεω. υπηρχε απο τοτε. καταληγω στο οτι οι επιστημονες και οι δημοσιογραφοι πρεπει να διαβαζουν περισσοτερη λογοτεχνια. και οσα παιδακια θελουν να γινουν αυτα τα δυο να τους λενε οι γονεις τους και στο σχολειο να διαβαζουν ΚΑΙ λογοτεχνια ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ. ο κοσμος μας θα γινει καλυτερος τοτε. πολυ καλυτερος. το πιστευω αυτο.

σαρτρ τρεκ σχεδιασμα#2

η συζητηση μεσα στο θεατρο την ωρα του διαλλειματος ειχε φουντωσει. ο νεαρος με τα κοκκινα γενια υποστηριζε πως η παρασταση ηταν καθαρα επηρεασμενη απο τους τομους του σαρτρ, μιας και οι συγκεκριμενες σκηνοθετισες ειναι γνωστες υπαρξιστριες στους καλλιτεχνικους κυκλους, επιχειρημα ακραδαντο που του εδινε ενα σημαντικο αβανταζ στην αντιληψη μας. ο συνολιμητης του που φορουσε μια μπλουζα της μπαρτσελονα υποστηριζε πως τα μονοπρακτα απο διαφορετικα εργα, συνδιασμενα σε ενα εργο ηταν απλα ενα συγγραφικο-σκηνοθετικο πυροτεχνημα εντυπωσιασμου, χωρις ιχνος βαθυτητας νοηματος, απλα ενα ανωριμο θεατρικο δοκιμιο φοιτητων πολυτεχνειου, σα κακοστημενο αμερικανικο σικουελ. οπως κρυφακουγαμε την συζητηση τους, ο τριτος κοντουλης αληθωρος συνομιλητης, μελος της συντροφιας τους, θελοντας να συμβιβασει τις δυο αποψεις, ξεροντας οτι το διαλλειμα τελειωνε, υποστηριξε οτι η παρασταση ειναι ενας διθυραμβος στο σαρτρ τρεκ. ή οπως το ειπε με γαλλικη προφορα στο sartre trek. ξαφνου, τα φωτα εσβησαν, η μουσικη δυναμωσε, τα γκομενακια της θεατρικης εσκασαν πανω στη σκηνη με τα καβλιαρικα κολαν τους και οι 8 ψωλαρεοι καφροι που ειχαμε παει να δουμε τη παρασταση αποροφηθηκαμε απο την εκταση του λυρισμου.

μετα την λυση του δραματος, η λυτρωση απο τη συναισθηματικη ενταση του τραγικου εργου,
αποκατεστησε την ηθικη και εννομη ταξη παντου μεσα στην αιθουσα και η καθαρση με εκανε να δω πιο καθαρα. να αντιμετωπισω την παρασταση εντελως ρασιοναλιστικα. οπως ακριβως μας μαθαινουν να σκεφτομαστε στο πολυτεχνειο. να παω δηλαδη σπιτι μου μολις βρω χρονο και να ψαξω στο γκουγκλ τι παει να πει σαρτρ τρεκ. να τι παει να πει σαρτρ τρεκ.

σαρτρ τρεκ σχεδιασμα#1

το σαββατο ειχα παει σε μια θεατρικη παρασταση και με τους υπολοιπους καφρους επειδη ειχαμε σκυλοβαρεθει απο τη πολυ κουλτουρα, ειχαμε σκασει απο τη ζεστη(δεν ειχε εξαερισμο και ηταν υπογειο) και η παρασταση διαρκουσε 3 ωρες, καταληξαμε να κανουμε πλακες αναμεταξυ μας, μεχρις οτου ενας ασχετος πεταξε την ορολογια σταρ τρεκ. καποιος αλλος που μιλουσε για τον σαρτρ το ακουσε και αρχισε να μιλαει δυνατοτερα ενοχλημενος απο την ελαφρομυαλη αντιμπετωπιση του θεατρικου, και μια γιαγια απο την αλβανια που ειχε ερθει να δει το εγγονι της σαν νεο ηθοποιο, προσπαθωντας μαζι μας να καταλαβει τι παιζει στο θεατρο, πεταξε την ατακα ΣΑΡΤΡ -ΤΡΕΚ . ολοι την κοιταξαμε απορημενοι, η μαγκουρα της γυαλιζε απειλιτικα και το καζιο που φορουσε, αρχισε να χτυπαει σαν εκπυρσοκροτητης. τοτε καταλαβαμε πως ειναι η μεγαλη ατακα της νυχτας και αρχισαμε να ξεσπαμε σε χειροκροτηματα και απειρα γελια. αρχισαμε να αγκαλιαζουμε ο ενας τον αλλο και να βγαζουμε κραυγες ηδονης σα και αυτες που θα μπορουσαν μονο ηθοποιοι να βγαλουν. καναμε σα μαλακες αλλα αυτη αγερωχη, μας κοιταγε λες και ειχαμε ανακαλυψει το φαρμακο κατα του εϊντς. δεν γελουσε, ηταν σιγουρη. σκεπτικη ισως. ισως ειχε στεναχωρηθει που οι φοιτητες του πολυτεχνειου ειναι τοσο ηλιθιοι. μετα απο μερικα δευτερολεπτα τα φωτα εσβησαν και ξαναρχισε η παρασταση.

η μαυροφορεμενη γιαγιακα με τα ανατομικα σανδαλια μας εμαθε μερικα πραγματα εκεινο το βραδυ. πραγματα σημαντικα, που ομως αγνοουσαμε. υπαρχει σαρτρ τρεκ. το USS SARTRE. μας γαμησε ολο το κοσμο που ειχαμε πλασει με φαντασια και κουραγιο. παλιοπουτανα κολωγρια. θελουμε να ανακαλυψουμε μονοι τη ζωη. γιατι το γαμησι ειναι να ζεις.

το ε ντέϊ γουϊθάουτ γιού, το εγραψε ο μπονο για αυτον που πριν 30 χρονια περιπου, στις 18 του μάη αυτοκτόνησε. κρεμάστηκε στη κουζινα του σπιτιου του ενω πριν ειχε δει το "στροσζεκ" του βερνερ χερτζογκ και ειχε ακουσει ή ακουγε το δισκο "ο ηλθιος" του ιγκυ ποπ. ο μπονο, που δεν τον πολυεκτιμω τωρα πια, ενω εγραψε την κομματαρα και τις στιχαρες, φαινεται σα να μη παιζει κιθαρα στο συγκεκριμενο βιντεο. (ολη αυτη η εϊτίλα, μου φαινεται οτι τους ταιριαζει πολυ καλυτερα απο τα πορτοκαλοκιτρινα γυαλια και τα σκουφια.) στο συγκεκριμενο αποσπασμα φαινονται υπερβολικα γοητευτικοι. o ρομπερτ σμιθ των κιουρ, λιγο αργοτερα νομιζω, εγραψε το πράϊμαρυ απο τον φέϊθ για τον I.C. αργοτερα εγινε και σινγκλ..

η μνημη κοκκαλα δεν εχει αλλα κοκκαλα τσακιζει.

πολύ αργοπορημένο πόστ, εκείνες τις ημέρες ξεκινούσα το μπλόγκ και δεν το ανέβασα. επειδή όμως μου αρέσει πολυ το αναδημοσιεύω. το κείμενο αυτό μοιράστηκε στη καλαμάτα στις 9 του μάη. για να μαθαίνουμε και να θυμόμαστε.απο τα : Αλάνια του Νέδοντα

καντε κλικ πανω στις εικονες για να δειτε αναλυτικα τη μπροσούρα

B-FEST

Αν ήμουν στην Αθήνα άυριο θα περνούσα πρώτα απο το νοσότρος και μετά θα πήγαινα,
το Σάββατο 16 Μαΐου 2009 στις 10:30μμ στο πάρτυ οικονομικής ενίσχυσης για το Festival της εφημερίδας Βαβυλωνίας (B-FEST) στον Λόφο του Στρέφη. Έκει θα παίξει το εξής σκηνικό με τους: Agnostic , Iraklis Mindphaser (Natural high), Looney (Digitalies rec), Tigran, Confo , Sotokkan (Sub + Dub) , Nagual aka Boing.V.Boing , Atomas, Dark Elf (Disco Valley/HSS)
τα παιδιά εχουν ρίξει πολύ δουλειά για το φέστ απότι ξέρω, ρίξτε κανένα φράγκο και για μένα! θα ακολούθησει ανάρτηση τις επόμενες μέρες, μόλις μιλήσω με ένα -δυο κολλητούς, αναλυτικότατη για όλο το φεστ.

Bloc Party - Ares (Villains Remix)

Tο συγκεκριμενο βιντεο μ'αρεσει πολυ, το ριμίξ περισσοτερο απο το οριτζιναλ και με την εικονα σε χάϊ ντεφινίσιον ειναι υπέροχο. θα μπορουσε να ειναι βιντεο αρτ (αν οι κριτικοι δεν τον θεωρουν), τραβηχτηκε μεσα σε δυο μερες στο λοντον, στο ολύμπια, αποκλειστικα με πλανα απο τα κινητα τηλεφωνα των θεατων. πολυ καλο το μαρκετινγκ των μπλοκ παρτυ.